Dezoksikortikosteron ve tuz yüklemesiyle oluşturulan deneysel hipertansiyon modelinde endojen hipertansif faktörün rolü ve amlodipin uygulamasının etkileri - Ölmez Şalvarlı, Hanife (My University, 2001)
Çalışmamızın amacı, düşük reninli hipertansiyonun patogenezinde rol oynadığı düşünülen paratiroid hipertansif faktör'ün (PHF), dezoksikortikosteron asetat (DOKA)+tuz aracılı deneysel hipertansiyon modelindeki varlığını ve PHF'ün amlodipin ve kalsiyum uygulamasına verdiği yanıtın incelemesidir. Bu amaçla, Sprague-Dawley türü, 7 haftalık, ortalama ağırlıkları 150g (±10g) olan sıçanlar, kontrol (K, n=10), sham (K-DOKA, n=10) ve hipertansiyon (DOKA, DOKA+A, n=20) gruplarına ayrıldılar. Kontrol grubu dışındaki tüm sıçanlara içme suyu olarak %1'lik NaCI çözeltisi verildi ve nefrektomi uygulandı. Bir hafta sonra, haftada bir kez olmak üzere K-DOKA grubuna susam yağı, DOKA grubuna ise susam yağında süspande edilen DOKA (40mg/ kg) beş hafta süresince subkutan olarak uygulandı ve sıçanlar beş hafta sonra DOKA (n=10), DOKA+Amlodipin (DOKA+A,n=10) alt gruplarına ayrıldı. DOKA+A grubuna iki hafta süresince Amlodipin (4mg/ kg/ gün,s.c.) uygulandı. Hipertansiyon gruplarındaki hipertansiyon gelişimi, haftada bir kez yapılan kan basıncı (KB) ve kalp hızı (KH) ölçümleriyle (tail cuff yöntemi) izlendi. PHF1 elde etmek amacıyla 5. hafta sonunda DOKA hipertansif sıçanların, PHF2 elde etmek için ise 7. haftanın sonunda DOKA+A grubundaki sıçanların kalplerinden kan alındı. Alınan kanlardan ayrılan plazma, diyaliz edildi. Elde edilen sonuçlar değerlendirildiğinde, K-DOKA grubunda KB ve KH değerleri K grubuna, DOKA grubunda ise K ve K-DOKA grubuna göre anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. DOKA+A grubundaki sıçanlarda ise KB ve KH değerleri DOKA grubuna göre anlamlı derecede düşüktür. PHF1 ve PHF2'nin kan basıncına etkisini test etmek amacıyla (bioassay yöntemi) toplam 60 adet 350g (+ 10g) ağırlığında, Sprague-Dawley sıçan alındı. Bunların 40 tanesini normal içme suyu, kalsiyum ön uygulamalı gruplara (n=20, K+ PHF1, K+PHF2) ise iki hafta süresince %0.8'lik kalsiyum klorür içeren su verildi. Geriye kalan 40 adet sıçanı 20 tanesini amlodipin ön uygulamalı gruplar olarak (A+PHF1, A+PHF2) iki hafta süresince 4mg/ kg dozunda subkutan amlodipin uygulaması yapıldı. Diğer 20 adet sıçana ise (PHF1 ve PHF2 grupları) herhangi bir ön uygulama yapılmadı. Tüm gruplar n=10 olacak şekilde iki gruba ayrıldı ve tüm birinci gruplara PHF1, tüm ikinci gruplara ise PHF2 uygulaması yapılarak (2,5ml/ kg, intraperitonal) uygulaması yapılarak kan basıncına etkileri uygulamayı takinben 90 dakika boyunca izlendi. Tüm gruplar içinde, sadece PHF1 diyalizatının uygulandığı PHF1 grubunda (n=10), 90 dakikalık kan basıncı değerleri incelendiğinde; kan basıncı yavaşça artarak, 50-70 dakikalar arasında bir plato oluşturmuş ve 70. dakikadan sonra bir düşüşe geçmiştir. Sonuç olarak çalışmamızda elde ettiğimiz sonuçlar; kalsiyum antagonistlerinin PHF'ün yapımını azaltarak, kalsiyum yüklenmesinin ise PHF'ün paratiroid bezden salınımını azaltarak etkili olduğu görüşünü destekler niteliktedir. Bu çalışmamız sonucunda, PHF'ün düşük reninli hipertansif olgularda kandan tayin edilebilen bir faktör olması nedeniyle, bu tip hipertansiyonun erken dönemindeki tanısına yardımcı bir marker olarak rol alabileceği görüşüne varılmıştır. Role of Endogen Hypertensive Factor in Deoxycorticosterone and Salt induced Hypertension and Effects of Amlodipine in This Experimental Hypertensive Model.

The purpose of this study, was to investigate the effects of parathyroid hypertensive factor (PHF) and the effects of amlodipine and supplemental dietary calcium on PHF, in rats rendered hypertensive by deoxycosterone acetate (DOCA) and salt. In order to obtain PHF, 40 Sprague-Dawley (SD) rats, all 7 weeks old and weighing 150g (±10g) were divided into 3 groups: Control (C, n=10), Sham (C-DOCA, n=10) and Hypertension (DOCA, n=20. The Hypertension and Sham groups were given drinking water containing 1% NaCI for 1 week after which they underwent a uninephrectomy (left kidney). Starting one week later, the DOCA and C-DOCA groups were subcutaneously administered DOCA (40mg/ kg) and sesame oil (0.5 ml) respectively, once weekly for five weeks. All the DOCA rats were hypertensive with respect to sham and control groups. At the and of this period the DOCA hypertension groups was divided into DOCA (n=10) and DOCA+Amlodipine (DOCA+A, n=10) subgroups. The DOCA+A group was treated with amlodipine for a further 2 weekss (4mg/ kg/ day, s.c.). mean arterial pressure (MAP) and heart rate (HR) was measured over 7 weeks postoperative, using the tail cuff method. At 7 weeks MAP and HR were significantly lower in the DOCA+A group than in the DOCA group (p<0.001). Blood samples were taken at the fifth week from the DOCA group to obtain and at the seventh week from the DOCA+A group. The blood was heparinized (10 IU/ ml) and centrifuged. The resultant plasma samples were then dialyzed against saline for 24 hrs at a molecular weight cutoff of 1000 daltons to obtain plasma containing PHF1 from DOCA and PHF2 from the DOCA+A group. A total of 60 additional normotensive SD rats of average weight 350 g ( ±10g) were then used for biassaying. Forty of them were given normal drinking water and the other twenty given 0.8 % calcium chloride in their drinking water for 2 week. Twenty of the forty were divided into two groups (PHF1 and PHF2) and intraperitonally (i.p.) injected with 2.5ml/ kg of the corresponding plasma samples (i.p.). the other twenty were given Amlodipine for 2 weeks (4mg/ kg/ day, s.c.) and then divided into two groups. These groups (A+PHF1 and A+PHF2) were given 2.5ml/ kg (i.p) of the corresponding plasma samples. The twenty given calcium chloride were also divided into two groups (C+PHF1 and C+PHF2) and given the above doses. After PHF injection MAP and HR was monitored for 90 minutes via the tail cuff method. In the PHF1 group, MAP slowly increased and peaked at 40-50 min. whereas the PHF had no effect in the PHF2 group. No significant difference in MAP or BP were found between any of the groups. (A+PHF1, A+PHF2, C+PHF1, C+PHF2). These results were consistent with mechanisms suggested by others i.e. that dietary calcium probably inhibits the production of PHF, whereas calcium blockers probably inhibit PHF at its target site. The results of this study suggest that PHF assaying could be used as a determinant of incipient low renin hypertension.
Keywords: FARMAKOLOJİ; Farmakoloji ve tedavi; Hipertansiyon; İlaçlar (Meteria medika); Teknoloji (Uygulamalı bilimler); Tıp bilimleri