Yeni medya aracılığıyla diasporalar ve topluluk inşası : Türk toplumunda sahra altı Afrika topluluğunun kimliğinin korunması ve entegrasyon arayışı (İstanbul'daki Senegalli diasporası örneği) - Diane, Sidi Boubacar (My University, 2021)
Bu tez, teorik ve ampirik araştırma çerçevesi içinde aşağıdaki soruları cevaplamayı amaçlamaktadır:1.Göçmenlerce uygulanan entegrasyon stratejileri, entegrasyon sürecinin sonunda ev sahibi toplumu nasıl etkilemektedir?2.Sahra altı göçmenlerin çoğu İstanbul'a uyum sağlamakta benzer zorluklarla karşılaşmaktadırlar. Neden bazıları sosyal entegrasyon denilen ileri bir aşamaya geçerek daha verimli ve daha hızlı bir şekilde adapte olabiliyorlarken, bazıları da Türk toplumuyla uyum içinde yaşamayı zor bulmaktadır?İkili bir yaklaşımla bu sorulara yanıtlar bulunabilir: teorik ve ampirik. İlki “Sembolik Etkileşimcilik” olarak adlandırılan teorik yaklaşımdır. Bu yaklaşım göçmenlerin ev sahibi çevrelerin bileşenleriyle sembolik olarak nasıl etkileşimde bulunduklarını açıklayarak, onların kültürel kimliklerini bir süre yeni medyayı, özellikle de interneti kullanarak sosyal olarak nasıl inşa ettiklerini veya yeniden inşa ettiklerinin vurgusunu yapar. İkinci yani ampirik boyutta ise çalışma, alanımıza daha uygun nitel bir metodoloji kullanarak, Senegalli katılımcılara yönlendirilmiş 52 yarı yapılandırılmış soruları ve görüşmeleri içermektedir. Bu katılımcıların İstnabul’daki ikamet süreleri 6 aydan, 15 yıla kadar değişmektedir. Bu görüşmelerde katılımcıların eğilimleri, motivasyonları ve kişisel deneyimleri ile Türk toplumuna entegre olma süreçlerinde uyguladıkları adaptasyon stratejileri hakkında konuşulmuştur. Katılımcılarla yapılan görüşmeler sonucu elde edilen verilerin analizi temelde entegrasyon sürecinin sonucunun göçmenlerin bireysel veya toplu olarak uyguladıkları başa çıkma stratejilerine bağlı olduğunu göstermektedir. Ayrıca araştırma dört yöntem ortaya çıkarmıştır. Birincisi, göçmenin ailesini ve mesleki bağlarını çeşitli başarı dereceleriyle korumaktan oluşan yeni bilgi ve iletişim teknolojilerinin kullanmasıdır. İkincisi, topluluğa entegre olma sürecinde kültürel köken topluluğuna geri çekilmedir. Üçüncüsü, göçmenleri ev sahibi nüfustan ayırma etkisine sahip olan kültürel köken kimliğinin kasıtlı olarak korunmasıdır. Dördüncüsü ise ev sahibi nüfusla olan aile, arkadaşlık ve mesleki ilişkiler, diğer üçünün aksine entegrasyona götüren dördüncü adaptasyon stratejisidir. Sayılan son entegrasyon yöntemi hem daha fazla katılımı, hem de ev sahibi toplumla özdeşleşmeyi teşvik ettiğinden göçmenin kültürel ve sosyal becerilerini de artırmaktadır. Göç olgusu gerek varış ülkelerde gerekse kaynak ülkelerde ciddi bir hal almış durumdadır. İnsanlar: kültürel, siyasal, iklimsel, ekonomik ve sosyal nedenlerden ötürü göç etmektedir. Göçmenlerin entegre olması ya da olmaması; varış ülkesinin yurttaşları tarafından geçici yahut daimi olarak göçmenler kabul edilmesi, gittikçe hassaslaşan bir sorun haline gelmektedir. Bu araştırmanın neticesinde hem göçmenler hem de yerliler için kültürel ve kimliksel sorunlarının var olduğunun ve diasporadaki toplumlar için temel mesele oluşturulduğunun sonucuna varılmıştır.

This thesis aims to answer the following questions based on theoretical and empirical research: 1.How do the integration strategies implemented by immigrants affect the outcome of the integration process in the host society?2.Most sub-Saharan immigrants face similar difficulties in adapting to Istanbul. Why do some of them manage integration more efficiently and more quickly to get by in an advanced stage of what can be called social integration while others continually find it challenging to live in harmony with Turkish society? A dual approach allows us to answer these questions: theoretical and empirical. The first is symbolic interactionism, a system that will serve as a theoretical framework for analyzing how immigrants interact symbolically with the components of their host environment and how they socially construct or reconstruct their cultural identity through new media, particularly the Internet. Secondly, using a qualitative methodology more adapted to our study object, 52 semi-directed interviews were conducted with our Senegalese respondents. They live in Istanbul for 6 months to 15 years, with them, we'll talk on the topic relating to their trajectories, their motivations, and their personal experiences, as well as the adaptation strategies they have traced to integrate into Turkish society. The analysis of the interview data essentially showed that the outcome of the integration process depends on the coping strategies that immigrants implement individually or collectively. The research also revealed four methods. These are the use of new information and communication technologies, the outcome of which consists of safeguarding the immigrant's family and professional ties, with varying degrees of success; withdrawal into the cultural community of origin, which is accompanied by community integration; and the deliberate preservation of the cultural identity of origin, which has the effect of separating the immigrant from the host population. Family, friendship, and professional relations with nationals are the fourth adaptation strategy that, unlike the other three, leads to integration. It increases the cultural and social skills of the immigrant subject by promoting both greater participation and identification with the host society. Migration is a growing phenomenon in both sending and receiving countries. People leave for various reasons: social, economic, climatic, political, and cultural. For migrants, whether or not to integrate, and for citizens of receiving countries, whether or not to accept foreigners on a permanent or temporary basis, are becoming more and more sensitive issues. The course of this topic demonstrates that cultural and identity issues, both for migrants and natives, are existential; implicitly, they constitute one of the fundamental issues for diaspora communities.
Diasporas and community building through the new media : identity conservation, and integration quest of the sub-Saharan African community in Turkish society (The case of the Senegalese diaspora for Istanbul)
Keywords: Azınlıklar; Chicago okulu Diaspora; Diaspora; Digital media; Dijital medya; Entegrasyon; Identity; Integration; Istanbul; Kimlik; Kitle iletişim araçları; Mass media; Minorities; School of Chicago; Senegal; Turkey; Türkiye