Genç sporculara uygulanan yaşam becerileri eğitim programının takım sargınlığına etkisi - Gümüşoğlu, Ömer (My University, 2019)
Amaç: Bu araştırmanın amacı, genç sporculara uygulanan yaşam becerileri eğitim programının takım sargınlığına etkisini incelemektir.Gereç ve Yöntem: Çalışmaya U-14 yaş kategorisinde yer alan 17 deney ve 17 kontrol grubu olmak üzere 34 sporcu katılmıştır. Katılımcılara Kişisel Bilgi Formu ile birlikte “Genç Sporcular için Takım Sargınlığı Ölçeği” uygulanmıştır. Deney grubunda yer alan sporculara 8+2 haftalık “Genç Sporcular için Yaşam Becerileri Eğitim uygulanırken; kontrol grubunda ise herhangi bir uygulama yapılmamıştır. Deney ve kontrol grubunun GSTS ölçeği ön test ve son testlerinden almış oldukları puanların anlamlı bir şekilde değişip değişmediğini belirlemek için non-parametrik Mann Whitney-U testi yapılmıştır. Deney ve kontrol grubunun iyi oluş son test puanlarının ön test puanlarına göre anlamlı bir şekilde azalıp azalmadığını belirlemek amacıyla non-parametrik Wilcoxon İşaretlenmiş Mertebeler Testi yapılmıştır. Bulgular: Analiz sonuçlarına göre, kontrol grubu üzerinde görev sargınlığı, sosyal sargınlık ve toplam puan olarak takım sargınlığı düzeylerinde herhangi bir değişim gözlemlenmemiştir (p>0,05). Deney grubundan elde edilen sonuçlarda ise ön test-son test ortalamaları arasındaki fark görev sargınlığı (p<0,01) ve sosyal sargınlık (p<0,05) alt boyutları ile toplam takım sargınlığı (p<0,01) puanlarında istatiksel olarak anlamlı bulunmuştur.Sonuçlar: Araştırma sonucunda yaşam becerileri eğitim uygulamalarının, genç sporcuların görev sargınlığı, sosyal sargınlık ve toplam takım sargınlığı düzeylerini arttırdığını göstermektedir.

Purpose: The aim of this study is to research the effect of life skills program to the team cohesion which will be applied to the young athletesMaterials and Methods: Being in the U-14 category, 34 athletes, 17 of them are in the experimental group and 17 of them are in the control group, participated in this study. As well as “ Personal Information Form”, “ Team Cohesion Scale for Young Athletes” was also applied to the participants. While the athletes who were in the experimental group were applied a 8+2 week life skills training program, there has been no application in the control group. The non-parametric Mann Whitney-U test was performed to determine whether the scores of pre-test and post-test obtained from the GSTS scale of experimental and control groups changes significantly or not. The non-parametric Wilcoxon test was performed to determine whether the well-being post- test scores of the experimental and conrol groups decrease or not when compared to the scores of the pre-test.Findings: According to the analysis results, no changes were observed on the control group in the levels of task cohesion, social cohesion and the team cohesion as a total score (p>0,05). In the results obtained from the experimental group, the difference between the average of pre-test and post-test were found to be statistically significant with task cohesion (p<0,01), social cohesion (p<0,05) and social cohesion (p<0,01) scores.Conclusions: As a result of the research, it is shown that the application of life skills training program increases the levels of task cohesion, social cohesion and the total team cohesion of the athletes in the experimental group.
Keywords: Football; Futbol Life Skills; Öğrenim ve öğretim; Spor; Sports; Study and teaching; Takım Sargınlığı; Team Cohesion; Yaşam Becerileri