Zincirleme suç - Öz Tüydaş, Buket (My University, 2025)
Ceza hukukunda suç sayısınca ceza verilmesi prensiptir. Ancak bu prensibin yumuşatılmaması cezaların aşırı bir şekilde artmasına yol açar. Ceza hukukunda bu mahsuru ortadan kaldırmak için suçların ve cezaların içtimaı kurumlarına yer verilmiştir. Çalışma konumuz olan zincirleme suç da cezanın hafifletilmesinin bir yöntemi olarak ortaya çıkmıştır. Suçların ve cezaların içtimaında kabul edilen sistemlerin birbiriyle uyumlu olması esastır. Örneğin; failin, işlediği suçların karşılığında cezaların içtimaı bakımından sadece en ağır olan suçun cezası ile cezalandırılmasının kabul edildiği bir sistemde, suçların içtimaı kurumu önemini yitirir. Böyle bir sistemde ayrıca suçların içtimaının düzenlenmesi, fail lehine cezayı aşırı hafifletecek ve adalet duygusunu sarsacaktır. Bu nedenle suçların ve cezaların içtimaı birlikte düşünülerek bir suç ve ceza siyasetinin benimsenmesi daha adil sonuçlar ortaya çıkarır. Dört bölümden oluşan çalışmamızda, cezanın şiddetini hafifletme yöntemi olan suçların içtimaı türlerinden zincirleme suçu ve bu içtima türünün yaptırım sistemimizle olan ilişkisini irdeledik. Çalışmanın ilk bölümünde, içtima sistemlerini ve içtima türlerini ele aldık. Alman öğretisinde cezanın belirlenmesi yöntemini ortaya koyan içtima sistemleri, suçların ve cezaların içtimaının ortak bir üst konusunu oluşturmaktadır. Biz de Alman öğretisine uygun olarak önce cezanın belirlenmesi yöntemi olan bu içtima sistemlerini, suçların ve cezaların içtimaından bağımsız olarak ele aldık. Suçların ve cezaların içtimaı söz konusu olduğunda, cezanın belirlenmesi yöntemi olarak; toplama, erime, hukuki içtima, birleşme (kombinasyon) ve tek ceza sistemi şeklindeki içtima sistemlerinden birine ya da birkaçına dayanılabilir. Zincirleme suçun cezası bakımından ise bu sistemlerden hangisinin esas alındığını ortaya koyduk ve hukukumuzda zincirleme suçta cezalandırmaya ilişkin kabul edilen sistemin mevzuatımız açısından değerlendirmesini yaptık. İkinci bölümde, zincirleme suçun hukuki niteliğini, tarihi gelişimini, karşılaştırmalı hukuktaki durumunu ve benzer suçlardan farklarını açıkladık. Üçüncü bölümde zincirleme suçun şartlarını ve zincirleme suç hükmünün uygulanamayacağı suçları inceledik. Dördüncü bölümde ise zincirleme suçu oluşturan suçların, birliğinin korunduğu düzenlemeler ve bağımsızlığının korunduğu haller ile zincirleme suçun bazı ceza ve ceza muhakemesi kurumları bakımından gösterdiği özellikleri ele aldık.

In criminal law, it is a fundamental principle to impose penalties for each individual offense. However, strict adherence to this principle may result in disproportionately severe punishments. To mitigate this issue, criminal law incorporates the concept of concurrence of offenses and penalties. Successive offense, which is the subject of our study, has also emerged as a method to reduce the penalties. It is essential that the systems governing concurrence of offenses and penalties are compatible with each other. For example; in a system where the perpetrator is punished solely based on the most severe offense, the relevance of concurrence of offenses diminishes. Moreover, regulating the concurrence of offenses within such system may lead to overly lenient penalties and undermine the sense of justice. Therefore, approaching the concurrence of offenses and penalties as an integrated framework and adopting a coherent criminal justice policy will yield more equitable outcomes. In this study, which consists of four parts, we have examined the concept of successive offense, one of the types of concurrence of offenses, which serves as a method for mitigating the severity of punishment, and its relationship with our penal sanction system. In the first part of the study, we address different concurrence of offense systems and its types. In German legal doctrine, the concurrence systems that set out the method for determining punishment constitute a common overarching framework for both the concurrence of offenses and penalties. When addressing the concurrence of offenses and penalties, one or more of the following systems may be used as a basis for determining punishment: accumulation, absorption, legal concurrence, combination, and the single-penalty system. Based on this, we examined the concurrence systems, which are methods for determining penalties, independent from the concurrence of offenses and penalties. With respect to the penalty for successive offenses, we identified which of these systems serve as the basis and evaluated the system adopted in our legal framework. In the second part, we explained legal nature of successive offenses, their historical development, their position in comparative law, and how they differ from similar offense types. In the third part, we examined conditions of the successive offenses and the types of offenses to which the regulations on successive offenses cannot be applied. Finally, in the fourth part, we analyzed the characteristics of successive offenses in relation to certain criminal and criminal procedure institutions, as well as the cases where the unity or independence of the underlying offenses is preserved in legal regulation.
Keywords: Ceza hukuku; Cezaların İçtimaı; Concurrence of Offenses; Concurrence of Penalties; Concurrence Systems; Criminal law; Fiil Tekliği-Çokluğu; Fikri İçtima; Ideal Concurrence; İçtima Sistemleri; İçtima Türleri; Müteselsil Suç; Successive Offense; Suç Tekliği-Çokluğu; Suçların İçtimaı; Turkey; Türkiye; Unity/ Multiplicity of Acts; Unity/ Multiplicity of Offenses; Zincirleme Suç