Analysis of the domestic organic product market in Turkey in corparison with the European Union experience - Özbilge, Zeynep (My University, 2006)
Ayırıcı özelliği zirai kimyasal uygulaması olan konvansiyonel tarımın sağlık ve çevre üzerinde ciddi yan etkiler yaratma pahasına ekonomik verimliliği arttırmayı amaçladığı bir gerçektir. Bu nedenle, bu sistemin zaman içerisinde yaygınlaşması yan etkileri görünür kılarak hem bu sistemin sürdürülebilirliğinin sorgulanmasına neden olmuş, hem de organik tarımın yükselişine zemin hazırlamıştır. Böylece 1970’lerde dünya çapında yayılmaya başlayan organik tarım 1990’lardan itibaren hızlı bir gelişme içerisine girmiştir. Organik tarımın AB içindeki gelişimi de benzer şekilde olmuştur. Organik tarımın AB içerisinde daha geniş kitleler tarafından tanınması1990’lı yıllarda olurken, resmi tanıma 2000’li yıllardan önce gerçekleşememiştir. Özellikle 2001 yılında yapmış olduğu duyuru ile AB, Ortak Tarım Politikası’nın eski odak noktası olan miktarın yerini kaliteye bıraktığını açıklamıştır ve bu duyuru AB’nin organik tarıma olan bakış açısındaki önemli değişikliği yansıtmaktadır. Bu değişikliği takiben, AB’ye üye olan ülkeler hem kendi hedeflerini belirleyerek, hem de organik tarımı daha fazla geliştirmeye yönelik önlemleri alarak organik tarımı desteklemeye başlamışlardır. Diğer taraftan Türkiye’deki organik tarım ise, hak ettiği desteği görmekten çok uzaktır ve bu durum Türkiye’nin organik tarımdaki yüksek potansiyelini kullanamaması ile sonuçlanmaktadır. Türkiye’nin bu potansiyelini kullanabilmesinin ve kendi organik tarımını geliştirebilmesinin Türkiye’deki organik tarım ürünleri iç pazarının gelişmesine bağlı olduğu gerçeği göz önüne alındığında, Türkiye bunu ancak devlet desteği ve gerekli önlemlerin uygulanması ile başarabilecektir.

It is a fact that conventional agriculture whose distinctive property is the implementation of agricultural chemicals aims to increase economic productivity at the expense of creating serious side effects on health and environment. Therefore, the spread of this system in time, has led not only to the probing of its sustainability by making the side effects visible, but also to the ascent of organic agriculture. As a result, organic agriculture which began to spread worldwide in the 1970s develops rapidly since the 1990s. The development of organic agriculture in the EU has also been similar. While the public recognition was realised in the 1990s, the official recognition could not come true before the 2000s. Especially the announcement of the EU in 2001 which put the main emphasis of the CAP on quality, rather than quantity reflects the important change in the EU’ s point of view towards organic agriculture. Following this change, the member states have begun to support organic agriculture both by setting their known targets and taking the necessary precautions for further developing it. On the other hand, the organic agriculture in Turkey is far away from receiving the deserved support and this situation leads Turkey to a position where Turkey is unable to use its high potential in organic agriculture. Regarding the fact that Turkey’s ability to use this potential and develop its organic agriculture depends on the development of the domestic organic market, Turkey can only achieve it by the means of state support and the implementation of necessary precautions.
Keywords: Çevre Kirliliği_Organik Tarım; Organik Tarım_Avrupa Birliliği_Ekonomi