The triadic relationship between the nation-state, the European Union (EU), and sub-national regions: the cases of Catalonia, Basque and Corsica - Öner, Selcen (My University, 2002)
Günümüzde Avrupa'da görülen iki temel zıt eğilim, uluslarüstü entegrasyon ve ulus altı bölgeselleşme hareketleridir. Bir taraftan farklı siyasi ve idari yapılardaki Avrupa ulus-devletleri egemenliklerini giderek Avrupa Birliği(AB)'ne devrederken, diğer taraftan, Avrupa'daki etnik bölgesel hareketler, içinde yer aldıkları devlet içinde daha fazla otonomi kazanmaya çalışmaktadırlar. Bu iki zıt eğilim, Avrupa'da ulus-devletler üzerinde ikili bir baskıya sebep olmaktadır. Bazıları bu süreçlere adapte olabilmek için, siyasi ve idari yapılarını yeniden düzenleme gereği duymakta, hatta bunun için bazı anayasal ve yasal değişikliklere gitmek durumunda kalabilmektedir. İspanya ve Fransa, bu süreçlerden etkilenen, iki komşu Avrupa ülkesidir. İspanya, 1975'te Franco'nun ölümünün ardından, 1978'te kabul ettiği yeni anayasasıyla demokrasiye geçmiştir. Ardından da 17 otonom(özerk) topluluğa ayrılmıştır. Bask Bölgesi ve Katalonya İspanya'nın iki önemli tarihi bölgesidir. İkisi de 1980'lerin başında otonomilerini kazanmışlardır. Her ikisinin de ayrı siyasi partileri, parlementoları hatta hükümetleri vardır. Diğer taraftan, klasik ulus-devlet modeli olarak görülen Fransa da 1980'lerin başında yaptığı reformlarla idari yapısında yeniden düzenlemelere gitmiştir. Bu süreçte Fransa'ya bağlı bir ada olan Korsika'ya da bazı haklar verilmiş, 1990'ların başında özel bir statü kazanmıştır. Diğer taraftan, ulus-altı bölgeler, AB'yi kullanarak içinde yer aldıkları devlete, dolaylı yoldan baskı yapmaya çalışmakta, böylelikle yetkilerini daha fazla arttırmak istemektedirler. Bunun için AB ile doğrudan ilişki kurmaya çalışmaktadırlar. Bu amaçla Brüksel'de ofisler açmakta, kendi aralarında bazı ortak örgütler kurup birlikte lobi faaliyetlerinde bulunmaya çalışmakta , ayrıca Bölgeler Komitesi aracılığıyla da seslerini duyurmaya çalışmaktadırlar. Bu gelişmeler, Avrupa'da ulus-devlet üzerinde baskılara, rolünde bazı değişmelere yol açsa da, varlığını tehdit etmemektedir. Avrupa siyasi sisteminde ulus-devlet halen temel aktördür. Diğer yandan, 1970'lerde başlayan AB'nin genişleme süreciyle, AB içinde, farklı bölgeler arasındaki sosyo-ekonomik farklılıklar giderek artmaktadır. Bu amaçla AB, bölgesel politika geliştirmek durumunda kalmıştır. Bu politikanın temel aracı da yapısal fonlardır. Bu fonlar, sosyo-ekonomik özelliklerine göre, her üye devlet tarafından farklı şekilde tanımlanan bölgelere aktarılmaktadır. Diğer taraftan, ulus-altı bölgeselleşme eğilimlerinin önem kazanmasıyla, Avrupa içinde 'Bölgeler Avrupası' tartışmaları başlamıştır. Fakat, Avrupa'da entegrasyon ve bölgeselleşme eğilimlerinin artmasına rağmen , halen son sözü ulus-devletler söylemektedir.

Contemporarily two contradictory tendencies are apparent within Europe, which are European integration and sub-national regionalism. On one hand, the nation-states of Europe, which have very different political structures, have been transferring increasing sovereignty to the EU, on the other hand, the sub-national regions within Europe have been trying to gain more autonomy from their central governments. So these two contradictory trends, have caused dual pressure on the nation-states of Europe. Some of them, have tried to adapt to these processes by changing their political structures, even including some constitutional and legal rearrangements. Spain and France are two European, neighboring countries, that have been affected from both of these processes. With the approval of the Spanish Constitution in 1978, the political structure of Spain was transformed to a democracy. Moreover, she was divided into 17 'autonomous communities'. The Basque Country and Catalonia are two of the historical regions of Spain, which have had their autonomy statutes, since the beginning of the 1980's. They both have parliaments, political parties and governments. On the other hand, France which is mostly seen as a model of a nation-state, has had to rearrange especially its administrative structure, with the decentralization reforms of the 1980's. In this process Corsica has gained a special statute, at the beginning of the 1990's and gain important rights. On the other hand, sub-national regions have been trying to use the European Union(EU), to make indirect influence on their nation-states and to increase their autonomy. They have been trying to provide direct links with the EU, by establishing offices in Brussels, establishing cooperative organizations among themselves or through the Committee of The Regions(COR). These accelerating trends, make dual pressures on the nation-state but not causing its abolishment. The nation-state has been still playing the primary role, in the European political system. The socio-economic differences within the EU has increased, with the widening processes of the EU, since the 1970's. To provide the cohesion within the EU, regional policy has to be developed. The main instruments of the regional policy are structural funds. They are transferred to sub-national regions, which are defined differently, by the member states of the EU. On the other hand , with the increase in the importance of sub-national regions, the idea of 'Europe of the Regions' has started to be discussed in Europe. But it seems that, in spite of the increasing importance of European integration and sub-national regions, the nation-states of Europe say the last word.
Keywords: Avrupa Birliği; İspanya; Siyasal bilimler (Siyaset bilimi); Siyasi Bilimler Avrupa; Toplum bilimleri; Uluslararası ilişkiler; Uluslararası işbirliği