Down sendromlu çocuklarda geleneksel ve sanal yöntemlerle yapılan uygulamalı spor eğitimi programlarının kaba motor beceriler üzerine etkisi - Karabürk, Sevinç Yılmaz (My University, 2019)
Bu çalışmanın amacı, Down Sendromlu (DS) çocukların motor becerini artırmak için planlanmış bir egzersiz aynı amaca yönelik sanal oyun programlarının kaba motor beceri ve fiziksel uygunluk parametreleri üzerindeki etkilerini incelemek; 12 hafta süresince uygulanan bu iki yöntemin farklılığını araştırmaktır. Araştırmanın örneklemi, 8-12 yaş aralığında olan hafif ve orta düzeyde zihinsel engel tanısı almış 14 Down Sendromlu çocuktan oluşmaktadır. Katılımcılar, geleneksel uygulama (7 kişi) ve sanal uygulama (7 kişi) olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. Her iki gruba 12 haftalık egzersiz denge, kuvvet, koordinasyon ve çeviklik) haftada 3 gün, her seferinde 60 dakika olarak uygulanmıştır. Geleneksel uygulama grubunda geleneksel spor eğitimi kullanılmış ve sanal uygulama grubunda ise sanal oyunlar (geleneksel spor eğitiminin içeriğine benzer) oynatılmıştır.Araştırmada, her iki grubun kaba motor beceri değerlendirmesi için Bruininks Oseretsky Motor Beceri Testi-2 skorları, postural denge değerlendirmeleri için Biodex Stability System denge testleri ve sanal oyun değerlendirmeleri için Xbox360 kinect oyunlarında alınan puanlar kullanılmıştır. Bu testler, egzersiz programları öncesinde ve 12 hafta sonunda tekrar edilmiştir. Grup içi karşılaştırmalar Wilcoxon Testi ile, gruplar arası karşılaştırmalar ise son ve ön testlerin farkları alındıktan sonra Mann Whitney U testi ile yapılmıştır.On iki hafta süresince uygulanan egzersiz sonucunda her iki grubun toplam kaba motor beceri değerlerinde anlamlı düzeyde ilerleme tespit edilmiştir (p<0.05). Kaba motor beceri testinin hız ve çeviklik puanlarında ise sanal gruptaki değişim geleneksel gruba göre daha fazla bulunmuştur (p<0.05). Statik postural denge testinde, Tüm Denge İndeks (TDİ), Anterior-Posterior Denge İndeksi (APDİ) ve Medio-Lateral Denge İndeks (MLDİ) skorlarının grup içi ön ve son test değerlendirmesinde, yalnız SUG’de istatistiksel olarak anlamlı düzeyde artış bulunmuştur (p<0.05). Postural denge test skorlarında sanal ve geleneksel spor eğitimi programları gruplar arasında anlamlı düzeyde artış sağlayamamıştır (p>0,05). Sanal Uygulama Grubunun kendi uygulama oyunlarının test skorları incelendiğinde denge, üst ekstremite koordinasyonu ve kuvvet oyununda her üç seviyede de anlamlı düzeyde ilerleme saptanmışken (p<0.05) hız ve çeviklik oyununda yalnızca daha zor olan 3. seviyede anlamlı düzeyde ilerleme bulunmuştur (p<0.05). Her iki grup için yapılan sanal test oyun değerlendirmelerinde, gruplar arasında anlamlı düzeyde bir fark bulunamamıştır (p>0,05). Bu araştırma sonuçlarına göre sanal ve geleneksel spor eğitimi programları ile DS’li çocukların kaba motor beceri kapasitelerini artırılabileceği gösterilmiştir. Sanal oyunların, bu çocuklarda kuvvet, koordinasyon, çeviklik ve postural dengedeki iyileşmeyi hızlandırmak için etkili bir yöntem olarak hem evde hem de egzersiz merkezlerinde kullanılması tarafımızdan önerilmektedir.

The aim of this study was to compare the effects of 12 weeks sports training program and virtual game program designed to improve motor abilities on gross motor ability and physical fitness parameters in children with Down Syndrome. Fourteen children with Down Syndrome ages between 8-12 and have mild and moderate mental disability participated in this study. Subjects divided into two groups; traditional training group (7 children) and virtual training group (7 children). Both groups attended 60-minute exercise sessions (stability, strength, coordination and agility) three times a week for 12 weeks. Traditional training group (TTG) trained with traditional sports exercises, whereas virtual training group (VTG) trained with virtual games, consisting similar contents with traditional sports exercises.Bruininks Oseretsky Motor Ability Test-2 was used to examine the gross motor ability improvements; Biodex Stability System (BSS) was used for asses the effects of the training on postural balance and Xbox360 kinect game scores were used for evaluating the effects of virtual sports training and transfer of traditional training to virtual environment. These tests were done before and after 12 weeks training program. Wilcoxon test were used to evaluate between group differences and Mann Whitney U test were used to compare the results of pre- and post-tests.After 12 weeks of training program both groups demonstrated significant improvements in gross motor ability tests (p<0.05). Improvements in agility and speed scores of gross motor ability test were found to be higher in VTG than TTG (p<0.05). Only VTG demonstrated significant increase after training in static postural stability test; All Stability Index (ASI), Antero-Posterior Stability Index (APSI) and Medio-Lateral Stability Index (MLSI) (p<0.05). There was no significant difference between groups in postural difference test(p>0.05). When the results of Virtual application games test scores were analysed a significant progress was detected in each three levels in balance, upper extremity coordination and strength games (p<0.05). On the other hand in speed and agility game, only in third level, which is more difficult, a significant progress was detected (p<0.05). In virtual games test assessments done for each group, no important difference was found between each group (p>0.05). According to this research results, it is indicated that the capacity of gross motor skills of children with DS, can be enhanced by virtual and traditional sports education. We recommend the use of virtual games as an effective method to accelerate the enhancement of these children’s strength, coordination, agility and postural balance skills both at home and exercise centers.
Keywords: Bruininks-Oseretsky Motor Ability Test-2; Bruininks-Oseretsky Motor Beceri Testi- 2; Down Sendrom; Egzersiz; Exercise; Öğrenim ve öğretim; Sanal Gerçeklik; Spor; Spor Down Syndrome; Sports; Study and teaching; Virtual Reality