Ceza muhakemesi hukukunda uzlaştırma - Aşık, Mustafa Aydın (My University, 2019)
Uzlaştırma müessesesi, mağdur haklarının korunması yönündeki gelişmeler neticesinde ortaya çıkan onarıcı adalet anlayışının uygulamalarından biridir. Bu müessese aslında kültürümüze yabancı olmayan bir kavram olmasına rağmen ne yazık ki Mülga Türk Ceza Kanunu ile Mülga Ceza Muhakemesi Usulü Kanununda yer almamakta idi. 2005 yılında yapılan düzenleme ile mevzuatımıza ilk önce Türk Ceza Kanunu ile girmiş olup daha sonra yapılan değişiklikle Ceza Muhakemesi Kanunumuzda yer almaya başlamıştır. Uzlaştırma sürecinde yer alan aktörler; uzlaştırmacı, mağdur ve faildir. Bu müessesenin temelinde, mağdurun mağduriyetinin giderilmesi ve failin yargılama ortamına yönlendirilmemesi yer almaktadır. Uzlaştırmacı tarafından, taraflar arasında iletişim kurulması sağlanarak tarafların özgür iradeleriyle aralarındaki husumet giderilmeye çalışılmaktadır. Bu bağlamda uzlaştırma, alternatif uyuşmazlık çözüm yöntemlerinden biridir. Uzlaştırma, yargının iş yükünün azaltılması ve toplumsal barışın sağlanmasına katkıda bulunmaktadır. Bu çalışma ile uygulanmaya yeni başlanan ve Türk Ceza Hukuku’nda önemli bir yere sahip olan uzlaştırma müessesesi anlatılmaya çalışılmıştır. Çalışmada, araştırmanın temel konularını irdeleyen farklı kaynaklardan ve yargı kararlarından yararlanılmıştır. Uzlaştırma müessesesinde köklü değişiklikler gerçekleştiren 6763 sayılı Kanun değişiklikleri, uygulamaya yönelik örnekler ve uygulamada karşılaşılan problemlere yer verilmiştir.

The reconciliation institution is one of the applications of restorative justice comprehension which have arisen in consequence of the developments aimed at protection of the rights of the victims. Even though this institution is a concept that is not distant to our culture, unfortunately it was not existent within the scope of the Repealed Turkish Criminal Law and Repealed Criminal Procedure Law. By virtue of the regulation made in 2005, this institution was first included within the scope of the Turkish Criminal Law and by means of the subsequent amendment, it commenced to be existent within the context of our Criminal Procedure Law. The actors available in the reconciliation process are the reconciler, the victim and the perpetrator. Remediation of the unjust suffering of the victim and non-direction of the perpetrator to the trial environment constitute the fundamentals of this institution. By virtue of ensuring communication between the parties by the reconciler, the hostility between the parties is tried to be settled with the free will of the parties. In this context, reconciliation constitutes one of the alternative dispute settlement methods. Reconciliation contributes to reduction in the work load of the jurisdiction and establishment of social peace. By virtue of this study, the reconciliation institution which has just been commenced to be applied and that has an important place in the Turkish Criminal Law is tried to be explained. Regarding this study, different sources that scrutinize the fundamental matters of the research and judicial decisions were benefited. The amendment law numbered 6763 which conducts profound changes with regard to the reconciliation institution, application-oriented examples and the problems which are encountered in the implementation are specified within the context of the study.
Keywords: Compromise; Compromise (Law); Conciliation; Hukuk; Law; Mediator; Onarıcı Adalet; Uzlaşma; Uzlaşma (Hukuk); Uzlaştırma; Uzlaştırmacı Restorative Justice