Risale-İ Nur'da işârî te'vil - Cırık, Adem (My University, 2023)
Said Nursi, eserlerine “Risale-i Nur” adını vermiş ve onları Kur’an’ın manevî bir tefsiri olarak nitelendirmiştir. Eserlerinde Kur’an’ın temel maksatları olarak değerlendirdiği tevhit, nübüvvet, ahiret, adalet ve ibadet kavramlarını merkeze alarak, yaşadığı dönemdeki olaylara çözümler getirmeye çalışmıştır. Ayrıca eserlerinde tefsir usulüne dair değerlendirmelerde de bulunmuştur. Son dönem Osmanlı âlimleri arasında görülen tecdit ve ihya hareketine bağlı olarak ortaya çıkan çağdaş tefsir ekollerinin metotları ile klasik dönem tefsir metotlarını harmanlayan bir anlayış ortaya koyan Said Nursi, bunları kullanarak birçok ayeti yorumlamıştır. Bunlardan biri de işârî te’vildir. Bu kavramı literatürde tasavvufî yorumlar için kullanılan anlamını da içine alacak şekilde kullanmıştır. O, ayetlerin açıklanmasında keşfe, ilhama dayalı tasavvufî değerlendirmeleri esas alan “işârî te’vil” metodunun kapsamını genişletmiş, ilham ve keşf gibi irfanî bilgi anlayışıyla yapılan yorumlar yaptığı gibi, lafzın yapısal özellikleriyle, bilimselci anlayışla, cefr ile de yorumlar yapmıştır. Bu yorumları da işârî te’vil kapsamında değerlendirmiştir. Said Nursi’ye göre, Kur’an’ın temel maksatları ayetlerde ve kelimelerinde sarahaten, işareten, remzen ve delâleten mevcuttur. Said Nursi, ayetlerde geçen anlam tabakalarını en kapalı olandan en açık olana doğru ima, remz, işaret, delâlet ve sarahat şeklinde sıralayıp karine olarak tabir ettiği emarelerden hareketle “işâri teviller”de bulunarak bu maksatlara ait işaretleri tespit etmeye çalışmıştır. Kur’an’ı kâinat kitabının bir tercümesi olarak gören Nursi, bir kısım ayetlerin bilimsel gelişmelere de işaret ettiğini ifade ederek bunlarla ilgili yorumlarını işârî te’vil kapsamına almış, böylece işârî te’vil metoduna genişlik kazandırmıştır.

Said Nursi named his Works “Risale-i Nur” and described them as a spiritual interpretation of the Qur’an. In his Works, he tried to find solutions to the events of his time by focusing on the concepts of tawhid, prophecy, afterlife, justice and worship, which he considered as the main purposes of the Qur’an. He also made evaluations on the methodology of tafsir in his Works. Said Nursi, who revealed an understanding that blends the methods of contemporary tafsir schools that emerged due to the tajdid and revival movement among the late Ottoman scholars, and the classical tafsir methods, interpreted many verses by using them. One of these methods is ishari ta’wil. He used this concept in a way to include the meaning used for mystical interpretations in the literatüre. He expanded the scope of the ishari ta’wil method, which is based on mystical evaluations based on discovery (kashf) and inspiration (ilham). In this context, he made interpretations based on inspration and discovery, as well as scientific comments and cefr calculations. According to him, all these are within the scope of ishari ta’wil. According to Said Nursi, the main purposes of the Qur’an are present in the verses and words clearly (saraha), by sign (ishara), by symbol (ramz) and by allusion (dalala). Said Nursi, ordered the layers of meaning in the verses from the most closed to the clearest in the form imâ, remz, sign, indication and clarity and made ishari interpretations based on the indications he called presumption (karina). Nursi, who sees the Qur’an as a translation of the book of the universe, stated that the verses also point to scientific developments, and included such evaluations within the scope of ishari interpretation and gave an extension to the ishari interpretation method.
Keywords: Creation (Islam); Criticism, interpretation, etc; Eleştiri, yorum, vs; İshari ta’wil; İşârî Te’vil; Kur’an-ı Kerîm; Nursi, Said, 1873-1960. Risale-i Nur; Qur’an; Risale-i Nur; Said Nursi; Ta’wil; Tafsir; Te’vil; Tefsir; Yaratılış (İslam)