6570 sayılı gayrimenkul kiraları hakkında kanuna göre kira sözleşmelerinin sona ermesi - Karamahmutoğlu, Zeki (My University, 2003)
Kira, bir nesnenin kullanma hakkının, bir bedel karşılığında karşı tarafa bırakılması olarak tanımlanmaktadır. Kira sözleşmeleri konusu bakımından adi kira sözleşmesi ve hasılat kirası olarak ikiye ayrılabilir. Konumuzu teşkil eden gayrimenkul kiraları adi kiranın özel bir şeklini teşkil etmektedir. Ülkemizde, adi kira sözleşmeleri, Borçlar Kanunu ve 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun koyucu, konut ve işyeri niteliğindeki gayrimenkullerin ihtiyaca yeterli bir şekilde cevap verememesini göz önünde bulundurarak, 6570 sayılı Kanunla, Belediye teşkilatı içerisindeki musakkaf gayrimenkullerin kiralanmasını özel olarak düzenlemiştir. Kanun 1' inci maddesinin son fıkrasında BK hükümlerinin ancak bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin tatbik olacağını belirtmiştir. 6570 sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun 7. maddesinde ve 12'inci maddesinde kira sözleşmesinin sona erme nedenleri tek tek ve sınırlı nitelikte sayılmıştır. Mesken ve işyeri hacmi bakımından, gelişmiş ülkelere göre, ülkemiz gerilerdedir. Bundan dolayı, 6570 sayılı Kanunun gayesi itibariyle, sosyal içerikli, kiracıları korumaya yönelik hükümler içerdiği görülmektedir. Kiracıların bu şekilde korunması ise, kiralayanın, kira akdini sona erdirme nedenlerinin sınırlandırılması ile gerçekleştirilmeye çalışılmıştır. Ancak, kiralayanın mülkiyet hakkını da yok sayacak şekilde kiracı korunmamalıdır. Tahliye davalarında hakimin, menfaat içtihatçılığı doğrultusunda tarafların menfaatlerini ve somut olayın özelliklerini gözeterek karar vermesi 6570 sayılı yasaya uygun olacaktır. Biz bu tezimizde 6570 sayılı Kanununun 7'inci ve 12'inci maddelerinde öngörülen tahliye sebeplerini Yargıtay içtihatlarından da yararlanarak incelemeye çalıştık. Çalışmamızın en sonunda, Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanununun öngördüğü tahliye sebepleri hususunda ulaştığımız sonuçlar belirtilmiştir. Lease is defined that one party conveys the right ofthe exclusive use and enjoyment of a thing to anotherparty in exchange for a price. Contracts of lease canbe separated in two parts which are ordinary lease andusufructuary lease according to their subject. Leaseof real property which is subject of our thesis is special one of the ordinary lease. In our country,ordinary lease has regulated by the Code ofObligations and the Statute Concerning Real Propertyno: 6570. The legislator, considering that real estate which is residence and place of employment can't servet he need enough, with the Statute no: 6570, has particularly regulated renting real estate within the district of municipality. In the last paragraph of its article 1, this Statute has clarified that the provisions of the Code of Obligations which isn't contrary to this Statute can be applied. In the articles 7 and 12 of the Statute Concerning Real Property no: 6570, reasons of termination of lease contract has been counted one by one and limited with these ones. Our country is underdeveloped according to developed countries from point of view of capacity of residence and place of employment. For this reason,the Statute no: 6570 has contained provisions which are social and protecting tenant. The protection of tenant has been tried to carry out via restricting lessor's reasons of termination of lease contract. However, tenant shouldn't be protected in a way that eliminates lessor's property rights. In action of ejectments, making decision of judge by means of considering interest of parties and special features of the case which he examines will be appropriate for the Statute no: 6570. In our thesis, we have tried to examine the reasons of ejectment counted in articles 7 and 12 of Statute no: 6570 benefiting from the opinions of The Supreme Court of Appeals. In the end of our study, conclusions we have reached about the reasons of ejectment regulated in the Statute Concerning Real Property have been explained.
Keywords: Hukuk; Özel Hukuk