CUMHURBAŞKANLIĞI KARARNAMELERİNİN HUKUKİ REJİMİANAYASA MAHKEMESİ YAKLAŞIMI - (:unkn) unknown (My University, 2020)
16 Nisan 2017 tarihinde yapılan ve Türkiye’ye başkanlık hükûmetmodelini getiren Anayasa değişiklikleri, Türkiye’nin yüz yılı aşanparlamenter hükûmet modeli uygulamasında radikal kırılmalara yolaçmıştır. Ne var ki bu kırılma yeni bir anayasal düzene geçiş suretiylegerçekleşmemiş; mevcut anayasal düzenin üzerinde başkanlık sisteminiişler hâle getirmekle sınırlı değişiklikler ve eklentiler ile kendinigöstermiştir. Türkiye, parlamenter hükûmet modeline sahip bir anayasaldüzeni terk etmeden başkanlık hükûmet modelini sisteme entegreetmiştir. Zaten sorunlu bir işleyişe sahip anayasal düzen, bu nedenle dahaçok sorun üretmeye başlamıştır. Bu sorunların başında CumhurbaşkanlığıKararnamelerinin hukuki rejimi gelmektedir.Anayasa değişikliklerine giden süreçte siyasal aktörlerin açıklamaları,değişiklik metninin gerekçeleri, değişikliklerin TBMM’de görüşülmesisırasındaki açıklamalar, yapılan değişikliklere göre girişilen yasaluyum çalışmalarının seyri, doktrindeki yaklaşım ve nihayet değişiklikmetninin semantiği birbiriyle çelişik olduğundan bu durum genelde yenihükûmet modeline dair anayasal kurgunun, özelde ise CumhurbaşkanlığıKararnamelerinin rasyonel analizini ciddi bir şekilde zorlaştırmıştır.Anayasa Mahkemesi, 22 ve 23 Ocak 2020 tarihlerinde verdiği üç karar ileCumhurbaşkanlığı Kararnamelerine dair anayasal çerçeveyi tayin etmeyeve bu kararnameleri Anayasa’nın yetki ve iktidar haritasına rasyonel birşekilde oturtmaya çalışmıştır.Bu makalede önce Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerinin hukukirejimi analitik bir yöntemle ortaya konmaya çalışılmış; ardındanAnayasa Mahkemesinin kararları analiz edilerek bu kararlardakihukuki argümantasyon, yöntem ve ulaşılan sonuçların değerlendirmesiyapılmıştır. Sonuç olarak ise kararların rasyonelleştirme çabasının başarılıolup olmadığı ortaya konmaya çalışılmıştır.

The constitutional amendments that were held on April 16th 2017 and brought Turkey the presidential government model have led to a radical break in Turkey’s practice of parliamentary government exceeding a hundred years. However, this break did not happen through transition to a new constitutional order; but instead, occured with changes and extensions which were limited to making the presidential system function on the surface of the current one. Turkey has integrated presidential government to her already existing model without abandoning the constitutional order which involved the model of parliamentary government. The constitutional order which already had had a problematic functioning, has therefore started to generate further problems. The legal regime of Presidential decrees lies at the top of the list. In general, the constitutonal construction related to the new government model and in particular, a rational analysis of the presidential decrees have become more difficult due to the conflicti between the statements of the political actors throughout the process leading to the constitutional amendments, the reason within the amending text, the speeches made during parliamentary negotiations, the ongoing flow of the legislative harmonisation with the amendments, the approach in the doctrine and finally the semantics of the amending text. The Constitutional Court, with the three judgments made on January 22nd and 23rd 2020, tried to determine the constitutional framework regarding the Presidential decrees and to rationally locate these decrees in Constitution’s map of duties and authorities. In this paper, firstly, the legal regime of Presidential decrees is tried to be presented by an analytical method; and then, by analysing the judgments of the Constitutional Court, an assessment of the legal argumentations, methods and the conclusions reached in these judgments is put forth. In conclusion, it is tried to be exhibited whether the rationalization effort of the decisions has been successful or not
The Legal Regime of Presidential Decrees and the Constitutional Court's Approach