Tip II diabetik hastalarda az çalışılan sinirlerde iletim çalışmaları - Deniz, Engin (My University, 2000)
Periferik nöropati, Diabetes Mellitus'a en sık eşlik eden komplikasyonlardan birisidir. Bu çalışmada, yakın zamanda tanı almış ve polinöropatiye ait semptom ve bulgusu olmayan Tip II Diabetik hastaların az çalışılan sinirlerinde iletim çalışmaları yaptık. Bu amaçla, hasta grubuna seçilen 25 hasta ile kontrol grubuna alınan 16 normal bireyde sinir iletim çalışmaları, DAP latansları ve amplitüdleri çalışıldı. Hastalarda çalışılan sensoryal sinirler; medial ve lateral antebrakiyal kütanöz, aksiller, muskulokütanöz, yüzeyel peroneal, safenöz, medial ve lateral plantar sinirler şeklinde idi. Bulgularımız, başta lateral antebrakiyal kütanöz sinir olmak üzere, medial antebrakiyal kütanöz ve muskulukütanöz sinir iletilerinde hasta grubunda kontrol grubuna göre istatistiki anlamlı fark olduğunu (p<0.05), diğer sinirlerin ileti değerlerinde diabetik hasta grubu ile kontrol grubu arasında istatistiki anlamlı fark olmadığını gösterdi (p>0.05). Sonuç olarak, bu sinirlerin asemptomatik Tip II Diabetes Mellitus'lu hastalarda yapılacak rutin sinir iletimlerine dahil edilmesi, diabetik nöropatinin asemptomatik evrede teşhisinde yararlı bir yöntem olabilir.

NERVE CONDUCTION STUDIES OF THE LESS FREQUENTLY EXAMINED NERVES IN PATIENTS WITH TYPE II DIABETES MELLITUS Peripheral neuropathy is among the most frequently associated complications of Diabetes Mellitus. In our study, we examined the less frequently examined nerves of recently diagnosed Type II Diabetes Mellitus patients who had no clinical signs or symptoms for a polyneuropathy. For this reason, nerve conduction velocities, SNAP latencies and amplitudes are examined in 25 patients and 16 control cases in the following sensorial nerves: axillary , musculocutaneus , medial and lateral antebrachial cutaneus , sapheneus , peroneal superficialis , medial and lateral plantar nerves. The results showed that there was a significant difference in the nerve conduction measures between the diabetic and the control groups, particularly for the lateral antebrachial cutaneus, with medial antebrachial cutaneus and musculocutaneus nerves also (p<0.05), where no such data was available in the other nerves studied (p>0.05). In conclusion, involvement of these nerves in the routine nerve study examination of the even asymptomatic diabetic patients can be a useful tool for the early detection of possible subclinic polyneuropathy in recently diagnosed Type II DM patients.
Keywords: HASTALIKLAR-DİABET; Nöroloji