Klasik Türk Şiirinde "Yetim" - DENİZ, SEBAHAT (My University, 2004)
Bir insanın hayatında derin izler bırakan hadiselerden birisi çocukluk döneminde yetim kalmasıdır. Hayatın her safhasını çeşitli şekillerde aksettiren Klâsik Türk edebiyatında yetimliğin özelliklerinin ve yetim kalan bir çocuğun hayat seyrinin bazı detaylarına yer verilmiş olduğu dikkat çekmektedir. Buradan hareketle yaklaşık yüz divan üzerinde tarama yapılarak bu çalışma hazırlanmıştır. Beyitlerde, gerek doğrudan doğruya gerekse dolaylı olarak konu edilen yetimin, tanımından başlayarak psikolojik durumu, hayatının zorlukları, maddî-manevî sıkıntıları, dinî açıdan önemi, evlât edinilmesi vs. gibi özelliklerine temas edildiği görülmüş, bunun yanı sıra yetimin teşbih unsuru olarak kullanıldığı da müşahede edilmiştir. Bu makalede örnek beyitler vermek suretiyle bu hususlar gözler önüne serilmeye çalışılmıştır. Çocukluğunda yetim kalan şairlerin, şiirlerinde bu konuya daha fazla yer verdikleri tespit edilmiş, diğer şairlerin de bu hüzünlü yüzlere kayıtsız kalmadıkları görülmüştür.

The orphane leaves its remarks in the life of any humanbeing. The Classical Turkish poetry pays a great deal of attention to this social status. So, this study is prepared as a result of nearly one hundred divans. Starting with the definition of orphanage, and other conditions such as physchological position, difficulties of life, economical and moral problems, importance of religious opinion, including adaptation of an orphanage (a child) directly or indirectly were dealt within the couplets. It is also determined that the word "orphan" is used as simile. In order to show this interest this study proves a number of sample couplets. At the end it is established that orphan poets spared more room to this subject in their poems. Also other poets showed interest in to this matter.
The Orphanage in the Classical Turkish Poetry
Keywords: Antropoloji