1950’den sonra sanatta insan bedeni - Duru, Hülya (My University, 2011)
Bu çalışmanın içeriği ağırlıkla, sanat bünyesindeki beden algısının 2. Dünya savaşı öncesinde sadece geleneksel sanat formlarında doğrudan konu iken, sonrasında özellikle sanat dünyasının merkezinin Paris ve Londra’dan New York’a taşınması ile beraber, varlık ve temsile sahip aktif bir özne biçimine geçişidir. Çalışma bu bağlamda, 1950’lerden günümüze sanatta bedenin yeniden yapılandırılmasını ve yorumlanmasını inceler. Çalışma aynı zamanda, 1950 sonrası sanatta insan bedeninin, Hiperrealist heykellerin konusu olmasına değinmiştir. Teknolojik gelişmelerin sanatta dil olarak kullanılışında, insan bedeninin tema oluşuna da değinir. Teknolojinin ilerlemesi ve bu sürecin sosyal yapıda yarattığı değişim, insanların kendilerine, birbirlerine yabancılaşması, yalnızlık duygusu ve psikolojik krizlerin sanatçı üzerindeki etkilerine değinilmiştir. Bedenin kişi için kendini var etmede ve var oluşunu sergilemede en önemli alan olduğu gerçeğine değinilir. Bedenlerini sanat nesnesi olarak kullanan bazı sanatçılar, bugünün dünyasında kapitalizme karşı bir tavır oluşturmuş, sanat ürünü alınıp satılabilir, el değiştirilebilir olmaktan çıkmıştır. Günümüzde giderek özgürleşen sanatçılar, bütün zamanların gözde konusu olan insan bedenini işlerken, teknolojinin de yardımıyla malzeme, form ve teknik alanda sınır tanımamaktadırlar.

The content of this study is the body in Art becoming an active object with existence and represantation, specially after the removal of the Art world’s center from Paris and London to New York, whereas before the Second World War, the perception of body in Art was only a direct subject in the traditional Art forms. In this regard, the study examines the restructre and the interpretation of the body in Art from 1950’s to today. The study, meanwhile, expresses that the body in Art has been the subject to the Hyperrealist Sculpture after 1950s. It also expresses that the developments in technology have been used as the language to the art and the body to be used as the theme in Art. The progression in technology and its effects on the evolution of the social structure, alienation of people to themselves and to each other, sensation of loneliness, psychological crises and their impact on artists are mentioned in the study. The reality of the body being the most important field to subsist the personality of the person and display themselves is notified. The artists who uses their body as art objects developed an attitude against capitalism in today’s world, the product of art is no longer a commodity, something to hand-over. The artists are gradually liberalizing themselves in this day and age, they know no bounds in materials, forms and methods with the assistance of technology while performing on the body, the most favorite subject of all times.
Keywords: Heykel Sanatı; İnsan, Sanatta Kullanımı; Sanat ve İnsan