Europeanization of child rights during the accession processes : the cases of Romania (1989-2007) and Turkey (1995-2016) - Ünlühisarcıklı, Menekşe Tokyay (My University, 2022)
Çocuk hakları, AB’ye katılım tartışmalarının nadiren odak noktası olmasına rağmen, Avrupalılaşma araştırmaları için nispeten yeni bir konudur. Avrupa ve ulusal düzeylerde bu kavramsal çerçeveyi farklı açılardan detaylandıran ve giderek artan sayıda program, politika, strateji ve mevzuat bulunmaktadır. Özellikle 2000'li yıllardan itibaren AB, çocuk haklarına ilişkin konularda üye ve aday ülkelerden nispeten daha iyi performans talep etmeye başlamıştır. Ancak, bu, ulusal düzeylerde değişimi mümkün kılabilecek veya engelleyebilecek nitelikteki mevcut iç siyasi, sosyal, ekonomik ve kültürel koşullar nedeniyle, mutlak ve hızlı bir politika değişikliği ile sonuçlanmış değil. Dolayısıyla bu karşılaştırmalı tez, iki ülkenin –Türkiye ve Romanya– çocuk hakları politikalarının Avrupalılaşma modellerini katılım öncesi aşamalarında, özellikle ilgili yerel aktörler ve dinamikler üzerinde durarak incelemeyi amaçlamaktadır. Tezin ana argümanı, Avrupa Birliği'ne (AB) adaylığının bir parçası olarak Romanya'nın çocuk hakları açısından kapsamlı bir dönüşüm geçirdiği ve bunun, çocuk haklarının iyileştirilmesi gereğinin gündemde olduğu sonraki genişleme dalgaları için bir şablon oluşturabileceğidir. Bu nedenle tez, bir aday ülkenin çocuk koruma rejiminde Avrupalılaşmanın nasıl gerçekleştiğini sorgular ve sonraki genişleme dalgaları için bir model belirlemek üzere Romanya ve Türkiye örnekleri üzerinden Avrupa ve ulusal politika düzeyindeki değişiklikler arasındaki nedensel ilişkileri keşfeder. Çocuk hakları alanı, AB ile ulusal düzeyler arasındaki etkileşime daha yakından bakmayı gerektirmektedir ve bu kavramsallaştırma, neo-kurumsalcılık teorisi altında stratejik-rasyonel ve sosyolojik yaklaşımların karışımına dayanmaktadır. Avrupalılaşma terimi, AB'nin Türk ve Rumen çocuk hakları politikaları üzerindeki ulusal etkisini açıklamak için kullanılırken, AB etkisine yönelik ulusal tepkileri açıklarken neo-kurumsalcılığa başvuruldu. Tez, toplanan verilerin analizi için yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler, literatür taraması ve süreç izleme yöntemini kullanmakta ve belirli bir politika alanı çerçevesinde iki ülkenin Avrupalılaşma süreçleri arasında karşılaştırmalı bir yaklaşım benimsemektedir. Tez, AB'nin Romanya için çocuk hakları normlarını ve standartlarını yaymada kilit bir kaldıraç rolü oynadığı ve bu rolün Türkiye'nin katılım süreci için hem aday bir ülkede çocukların refahını iyileştirmek hem de AB'nin halen yumuşak hukuk alanında yerel değişiklik yaratma yeteneğine sahip olduğunu kanıtlamak için bir referans olarak kullanılabileceği sonucuna varmaktadır.

Child rights are a relatively new topic for Europeanization researches and have only rarely been the focus of debates on accession. There is a growing quantity of programs, policies, strategies and legislation at the European and domestic levels that elaborate on this conceptual framework from different angles. Particularly from the 2000s onwards, the EU began to require a relatively better performance from member and candidate states on issues pertaining to child rights. However, this did not necessarily result in total and immediate policy change because of existing domestic political, social, economic and cultural circumstances that may enable or prohibit change at national levels. This comparative thesis thus aims to examine the Europeanisation patterns in child rights policies of two countries –Turkey and Romania- during their pre-accession stages, with a particular emphasis on intervening domestic actors and dynamics. The main argument of the thesis is that Romania, as part of its candidacy to the European Union (EU), underwent a comprehensive transformation in terms of child rights, which has the potential to be a template for successive enlargement waves where the situation of children needs to be improved. The thesis therefore inquires how Europeanization happened in the child protection regime of a candidate country, and discovers causal relations between European and domestic policy changes in the Romanian and the Turkish cases to create a template for subsequent enlargement waves. The child rights area requires a closer look at the interaction between the EU and domestic agency, and this conceptualization is based on a mixture of the strategic-rational and sociological approaches under neo-institutionalism theory. The term Europeanization is applied to explain the domestic impact of the EU on Turkish and Romanian child rights policies, while neo-institutionalism is referred to when explaining domestic reactions to this EU impact. The thesis employs semi-structured in-depth interviews, a literature review and a process-tracing method in analyzing the collected data, and it adopts a comparative approach between the Europeanization processes of the two countries around a specific policy area. The thesis concludes that the EU played a key leverage role for Romania in diffusing EU child rights norms and standards, and that this role may be used as a reference for Turkey’s accession process, both to improve child well-being in a candidate country and to demonstrate that the EU still has the ability to generate domestic change in a soft law area.
Katılım süreçlerinde çocuk haklarının Avrupalılaşması : Romanya (1989-2007) ve Türkiye (1995-2016 örnekleri
Keywords: Avrupa Birliği; Avrupa Birliği Europeanization; Avrupalılaşma; Child Rights; Children's rights; Çocuk hakları; European Union; Political science; Romania; Romanya; Siyasal bilim; Turkey; Türkiye