Lumbosakral radikülopatilerde geç yanıtlar

Abstract

Bu çalışmanın amacı tek taraflı lumbosakral kök basısı olgularında geç latanslı yanıtların tanı değerini incelemektir.Çalışmaya lumbosakral disk hernisi ve tek taraflı kök basısı olan 40 hasta alındı. Her olguda bilateral peroneal ve posterior tibial sinir iletimi incelemesi, alt ekstremite kaslarında iğne EMG'si,peroneal ve posterior tibial sinir F dalgası parametreleri (minimum F latansı,ortalama F latansı,maksimum F latansı,F süresi,F kronodispersiyonu ve F persistansı) çalışıldı.Ayrıca L4 kök basısı olgularında vastus medialis H refleksi ve patella T refleksi, L5 kök basısı olgularında tibialis anterior H refleksi ve tibialis anterior T refleksi,S1 kök basısı olgularında ise soleus H refleksi ve aşil T refleksi incelemesi yapıldı. Çalışma sonucuna göre duyarlılığı en yüksek tekniğin iğne EMG'si olduğu saptandı. Minimum F latansı, soleus H ve aşil T refleksleri iğne EMG'sinden daha az duyarlı olmakla beraber ,kullanılan diğer yöntemlere göre daha duyarlı ve daha seçici idi. Sonuç olarak radikülopati tanısında iğne EMG'sinin en değerli elektrofizyolojik yöntem olduğunu, L5 kök lezyonu tanısında peroneal sinir minimum F latansının, S1 kök lezyonunda ise soleus H ve aşil T refleksinin tanıyı güçlendirmek için kullanılabilecek yöntemler olduğu kanısına varıldı.

The aim of this study is to examine the sensitivity and the specificity of needle EMG, F wave, H reflex and T reflex in patients with lumbosacral radiculopathies. The study was performed on 40 patients with lumbosacral disc herniation and unequivocal compressive root lesions. In each case peroneal and tibialis posterior nerve conduction studies, needle EMG, peroneal and tibialis posterior F wave parameters (minimum F latency, mean F latency, maximum F latency, F chronodispersion, F duration and F persistance ) were studied. In addition vastus medialis H reflex and patellar T reflex were studied in patients with L4 root lesions, tibialis anterior H reflex and tibialis anterior T reflex in L5 lesions, soleus H reflex and ankle T reflex in S1 lesions. In this study, the most sensitive technique appeared to be needle EMG. Minimum F latency, soleus H reflex and ankle T reflex were more sensitive and more specific than other techniques. In conclusion we can suggest that needle EMG is the most sensitive technique in the evaluation of radiculopathies, whereas peroneal nerve minimum F latency, tibialis posterior nerve minimum F latency, soleus H reflex and ankle T reflex tests can provide additional information .