Ön çapraz bağ rekonstrüksiyonu geçiren kişilerin yürüme, denge ve propriyosepsiyon açısından değerlendirilmesi

Abstract

Amaç: Bu çalışma, ön çapraz bağ rekonstrüksiyonundan sonra, en az 2 yıl geçirmiş (2-5 yıl) bireylerin, diz eklem propriyosepsiyonu, statik denge ve yürüme analizi değerlendirmelerinin birlikte incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Gereç ve yöntem: Bu araştırmaya, yaşları 17-45 arasında değişen ön çapraz bağ rekonstrüksiyonu (ÖÇBR) sonrası en az 2 yıl geçirmiş 20 katılımcı (ÖÇBR grup) ile emsal yaşlara sahip 20 sedanter katılımcı (sedanter grup) dahil edilmiştir. Lysholm ve 2000 IKDC diz değerlendirme skalaları, ÖÇBR geçirmiş grupta, diz eklem fonksiyonelliğini değerlendirmek için yapılmıştır. Tüm katılımcılara sırasıyla, antropometrik ölçümler (alt ekstremite uzunluğu, eklem hareket açıklığı, çevre ve deri altı yağ kıvrım kalınlığı), diz eklemi aktif propriyosepsiyon değerlendirmesi, statik denge ve yürüme analizi ölçümleri yapılmıştır. Diz eklemi aktif propriyosepsiyonu, Biodex izokinetik dinamometre ile üç farklı diz açısında (60°, 45°, 30°) ölçülmüştür. Statik denge değerlendirmeleri, Tekscan kuvvet platformu kullanılarak yapılmış ve vücut ağırlık merkezi yer değişiminin iz düşümü (COP) parametreleri kaydedilmiştir. Yürüme analizi, sabit bir yürüyüş platformu üzerinde TekScan Walkway Sistemi kullanılarak kaydedilmiştir. Bulgular: ÖÇBR’li grubun rekonstrüksiyon geçirmiş ekstremitelerinde, sağlıklı tarafa göre daha düşük uyluk çevre değerleri tespit edilmiştir(p<0,05). Bu duruma paralel olarak da ÖÇBR’li bacakda deri altı yağ kıvrım kalınlığı yüzdesi sağlıklı tarafa göre daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Diz eklem propriyosepsiyon değerlendirmesinde, her iki grubun hedef açıya ulaşma skorları arasında anlamlı düzeyde bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Tek ayak statik denge testinde, COP gezinme (cm) ve COP gezinme mesafesi değişkenliği, ÖÇBR’li grubun rekonstruksiyonlu bacağı, sağlıklı kontrol grubun eşleştirilmiş bacağına göre daha az bulunmuştır (p<0,05). Yürüme analizi değerlendirmelerinde, ÖÇBR’li grubun rekonstrüksiyon geçirmiş bacağının ayak ilerleme açısı (Ort: 4,2±5,6) sağlıklı kontrol grubuna (6,4 ± 5,1) göre istatistiksel olarak anlamlı olmasada daha küçük olarak tespit edilmiştir. Sonuçlar: Bu araştırmada, ÖÇBR’den 2-5 yıl sonra statik denge ve propriyosepsiyon verilerinin sağlıklı kontrollerle benzer olması ve yürüme asimetrilerinin olmaması, ÖÇBR grubunun rehabilitasyon programlarını düzenli takip etmesinden ve katılımcıların çoğunluğunun sporcu olmasından kaynaklandığını düşünmekteyiz. Ancak, ÖÇBR’undan yaklaşık 2 yıl sonra, rekonstriksiyonlu bacakta ayak ilerleme açısının sağlam tarafa göre daha küçük olması, ÖÇBR’li kişilerde alt ekstremite biyomekanik problemlerin minimum seviyede de olsa devam ettiğini göstemektedir. Bu nedenle, ÖÇBR sonrası uzun dönem takiplerinde; denge, propriyosepsiyon değerlendirmeleri ile birlikte yürüme analizi ölçümlerinin yapılmasının, egzersiz programlarına daha doğru bir şekilde yol göstereceği kanısındayız.

Objective: This study was conducted to examine the knee joint proprioception, static balance, and gait analysis evaluations together in individuals who had undergone anterior cruciate ligament reconstruction at least 2 years prior (2-5 years). Materials and Methods: This study included 20 participants who had undergone anterior cruciate ligament reconstruction (ACLR) at least 2 years prior and were between the ages of 17-45 (ACLR group), as well as 20 sedentary participants of similar age (sedentary group). The Lysholm and 2000 IKDC knee evaluation scales were used to assess knee joint functionality in the ACLR group. Anthropometric measurements (lower limb length, joint range of motion, circumference and subcutaneous fat thickness), knee joint active proprioception assessment, static balance and gait analysis measurements were performed on all participants. Knee joint active proprioception was measured with the Biodex isokinetic dynamometer at three different knee angles (60°, 45°, 30°). Static balance assessments were performed using the Tekscan force platform and the center of pressure (COP) parameters of the displacement of the body weight center were recorded. Gait analysis was recorded using the TekScan Walkway System on a fixed walking platform. Results: The ACLR group had significantly lower thigh circumference values on the reconstructed limb compared to the healthy side (p<0.05). Correspondingly, the subcutaneous fat fold thickness percentage on the ACLR limb was found to be higher than the healthy side (p<0.05). In the knee joint proprioception assessment, there was no significant difference in reaching the target angle score between both groups (p>0.05). During the single-leg static balance test, the COP displacement (cm) and COP displacement variability were found to be less in the ACLR group's reconstructed leg than in the healthy control group's matched leg (p<0.05). In the gait analysis evaluations, the foot progression angle of the ACLR group's reconstructed leg (mean: 4.2 ± 5.6) was not found to be statistically significant but smaller than the healthy control group (6.4 ± 5.1). Conclusion: The results of the study suggest that the similarity of static balance and proprioception data to healthy controls and the absence of walking asymmetries 2-5 years after ACLR are due to the regular follow-up of the rehabilitation program by the ACLR group and the majority of participants being athletes. However, approximately 2 years after ACLR, the smaller foot progression angle in the reconstructed leg compared to the healthy side indicates that lower extremity biomechanical problems continue to some extent in individuals with ACLR. Therefore, it is believed that long-term follow-up after ACLR should include gait analysis measurements in addition to balance and proprioception evaluations to provide more accurate guidance for exercise programs.