Publication: Bağımsızlık sonrası Kazak sinemasında ulusal kimlik inşası
Abstract
Bu tez, Kazakistan’ın bağımsızlığını kazanmasının ardından sinemanın ulusal kimliğin inşasındaki rolünü incelemektedir. Çalışma, 2014 sonrası çekilen dört tarihî filmin analizine odaklanmaktadır. Bu filmler, geçmişin yeniden yorumlanması, ideolojik anlatıların dönüşümü ve yeni ulusal mitlerin oluşturulması açısından önemli kültürel metinler olarak değerlendirilmiştir. Araştırmada, bu filmlerin kimliği nasıl temsil ettiği, kültürel sürekliliği nasıl görselleştirdiği ve Sovyet tarih yorumlarından nasıl uzaklaştığına özel bir vurgu yapılmaktadır. Araştırmanın metodolojisi, teorik çerçeve olarak Etnosembolizm ve kültürel ile kolektif hafıza kavramlarını içeren disiplinlerarası bir yaklaşıma dayanmaktadır. Çalışmada, sahnelerin nitel analizi uygulanmış; diyaloglar, semboller, görsel imgeler ve anlatı yapıları incelenerek ulusal kimliğin görsel ve sözlü düzeyde nasıl inşa edildiği ortaya konulmuştur. Ayrıca, Sovyetler Birliği ve bağımsız Kazakistan’ın ulusal politikaları analiz edilerek çağdaş kimlik oluşturma süreçlerine etkileri değerlendirilmiştir. Araştırma, Kazak tarihî filmlerinin devlet politikası, kolektif hafıza ve ulusal kimliğin görsel inşası arasında bir aracı işlevi gördüğünü ilk kez ortaya koymaktadır. Bu filmler, geçmişin imgelerinin oluşturulduğu, kolektif öz-bilincin güçlendirildiği ve kültürel-politik dönüşümleri yansıtan yeni değerlerin aktarıldığı bir alan olarak işlev görmektedir. Sonuç olarak, tez, post-Sovyet Kazak sinemasının yalnızca tarihî mirası yeniden yapılandırmakla kalmayıp, aynı zamanda ulusal kimliğin oluşumuna aktif bir şekilde katıldığını ve Sovyet anlatılarına alternatif sunduğunu göstermektedir.
This thesis explores the role of cinema in the construction of national identity following Kazakhstan's independence. The analysis will focus on the evaluation of four historical films produced after 2014, approaching them as significant cultural texts that reinterpret the past, transform ideological narratives, and contribute to the creation of new national myths. The study closely examines how these films construct identity, assessing their role in visualizing cultural continuity and challenging Soviet-era historical interpretations. The study adopts an interdisciplinary methodology, grounded in ethnosymbolism and the concepts of cultural and collective memory. A qualitative analysis is conducted in assessing film scenes, examining dialogues, symbols, visual imagery, and narrative structures to reveal how national identity is constructed both visually and verbally. In addition, the analysis extends to national policies implemented during the era of the Soviet Union and in the post-soviet independent Kazakhstan, with the aim to assessing their influence on contemporary identity formation processes. Fundamentally, the thesis argues the role of the Kazakh historical films as a bridge between state policy, collective memory, and the visual construction of national identity. These films serve as platforms where representations of the past are created, collective self-awareness is reinforced, and new values reflecting sociocultural and political transformations are transmitted. In conclusion, the study claims that post-Soviet Kazakh cinema not only reconstructs historical heritage but also actively participates in shaping national identity, offering an alternative to Soviet-era narratives.
This thesis explores the role of cinema in the construction of national identity following Kazakhstan's independence. The analysis will focus on the evaluation of four historical films produced after 2014, approaching them as significant cultural texts that reinterpret the past, transform ideological narratives, and contribute to the creation of new national myths. The study closely examines how these films construct identity, assessing their role in visualizing cultural continuity and challenging Soviet-era historical interpretations. The study adopts an interdisciplinary methodology, grounded in ethnosymbolism and the concepts of cultural and collective memory. A qualitative analysis is conducted in assessing film scenes, examining dialogues, symbols, visual imagery, and narrative structures to reveal how national identity is constructed both visually and verbally. In addition, the analysis extends to national policies implemented during the era of the Soviet Union and in the post-soviet independent Kazakhstan, with the aim to assessing their influence on contemporary identity formation processes. Fundamentally, the thesis argues the role of the Kazakh historical films as a bridge between state policy, collective memory, and the visual construction of national identity. These films serve as platforms where representations of the past are created, collective self-awareness is reinforced, and new values reflecting sociocultural and political transformations are transmitted. In conclusion, the study claims that post-Soviet Kazakh cinema not only reconstructs historical heritage but also actively participates in shaping national identity, offering an alternative to Soviet-era narratives.