Human capital in Turkey within the context of endogenous growth models

Abstract

1980’li yılların başlarından itibaren büyüme literatüründe sıkça bahsedilen içsel büyüme teorileri, büyümenin motor gücü olarak vurgu yaptıkları belirleyiciler bakımından diğer teorilerden ayrılır. Neoklasik büyüme teorisinde büyümenin itici gücü dışsal olarak belirlenen teknolojik gelişme iken; içsel büyüme modelleri Araştırma Geliştirme sektörndeki gelişmeler, beşeri sermaye ve devlet politikaları faktörlerinde üzerinde yoğunlaşmışlardır. Bu çalışmada; beşeri sermayenin uzun dönemde büyümeyi sağlayacak itici güç olarak kabul edildiği içsel büyüme modelleri ele alınmıştır. Bu modellerin temel varsayimlarindan yola çıkarak Türkiye’deki sektörler için üç farklı model test edilmiştir. Birinci modelde; Türk İmalat Sanayisi için 1974-2001 dönemi verileri kullanılarak; Cobb-Douglas tipi üretim fonksiyonu, beşeri sermaye değişkeni dahil edilerek tahmin edilmiştir. İkinci grup modelde, Türk İmalat Sanayisi için 1978-2001 verileri kullanılarak, birinci modeldekine benzer bir analiz yapılmıştır. Son grupta ise; imalat, tarım ve hayvancılık, madencilik, enerji ve ulaştırma olmak üzere, beş sektör için, 1988-2003 verileri kullanılarak farklı tahminlerde bulunulmuş ve elde edilen bulgular birbiri ile mukayese edilmiştir. Beşeri sermaye değişkeni olarak, ücret oranları ve mezun oldukları eğitim kademesine göre çalışan kişi sayısının kullanıldığı çalışmanın bulguları; sektörlerdeki büyüme ve beşeri sermaye ile etkinleştirilmiş işgücü arasinda anlamli bir ilişki bulunmadığı yönündedir. sel büyüme teorisi, beşeri sermaye, Türkiye

Endogenous growth theories those have been discussed in the growth literature since the early 1980s differ from the previous growth models in terms of the variables they determine as the engine of growth. Wheras exogenous technical progress is considered to be the driving force of the long run growth, endogenous growth models focus on factors such as research and development sector improvements, human capital and the public policies as the engine of the growth. In this study, endogenous growth models that accept human capital as the driving force behind the long run growth are taken into account. On the basis of basic assumptions of these models, three models are tested for the Turkish sectors. In the first model, Cobb-Douglas type production function, in which human capital is incorporated, is estimated for Turkish manufacturing sector by using the data for the period 1974-2001. Second model makes a similar analysis with the first model for Turkish manufacturing sector for the period 1978-2001. The last model estimates five different production functions for five sectors; manufacturing, agriculture, mining, energy and transportation, and compares the results with each other. According to the results of the models using wage ratios and educational achievement data as proxy for human capital, there is not a significant relationship between the sectoral growth and effective labor augmented by human capital in Turkey. Endogenous growth models, human capital, Turkey.