Klinik tanı ile elektronöromiyografik tanının karşılaştırılması

Abstract

Elektrodiagnostik incelemeler, bir hastalığın tanısının konması ve tedavisinin planlanmasında önemlidir. Bir elektrodiagnostik test ile doğru tanıyı elde edebilmek için, hastanın öyküsünün, fizik muayene bulgularının, gönderen hekimin ön tanılarının bilinmesi oldukça yararlıdır. Bu çalışmada Elektronöromiyografi (ENMG) laboratuvarımıza tetkik amaçlı gönderilen hastaların klinik tanıları ile ENMG son tanılarının karşılaştırılması amaçlandı. Çalışmada 1585 hasta raporu retrospektif olarak incelendi. Raporlar klinik ve ENMG tanılarına ve saptanan patolojilerin görülme sıklığına göre sınıflandırıldı. İncelenen raporların 371’i erkek, 1214’ü kadın hastalara ait olup yaş ortalaması 48±14,8 yıl (2 ay-89 yıl) idi. Raporların 1272’sinde klinik tanı belirtilmişken 312’sinde belirtilmemişti. Klinik tanı belirtilmiş raporlar içerisinde sıklık sırasına göre en sık rastlanan klinik tanı karpal tünel sendromu (%45,1), daha sonra sırasıyla polinöropati (%13,9), lomber radikülopati (%13,1) ve servikal radikülopati (%10,8) olarak bulundu. ENMG incelemesi ile raporların %43,3’ünde sonuçlar normal olarak değerlendirilmişti. ENMG sonucuna göre en sık rastlanan patoloji karpal tünel sendromu olarak tespit edildi (%27,4). Daha sonra rastlanan patolojiler sırasıyla lomber radikülopati (%8,3), polinöropati (%7,5) idi. Hastaların %42,3’ünde klinik tanı ile ENMG tanıları uyumlu iken, %38’inde farklı olup geri kalanında ise klinik tanı belirtilmemişti. Hastalar ENMG laboratuvarına gönderilmeden önce daha ayrıntılı olarak değerlendirilmeli ve elektromiyografik öykü, fizik muayene bulguları ve klinik tanılar hakkında bilgilendirilmelidir. Böylece ENMG tetkikinin daha etkin kullanımı sağlanabilir.

Electrodiagnostic investigations are important in reaching diagnosis and planning treatment. To achieve correct diagnosis with an electrodiagnostic test patient’s clinical history, physical examination findings, and clinical diagnosis of the referring physician should be known. The aim of this study was to investigate the correlation between clinical and electroneuromyographic diagnoses of patients referred to our electroneuromyography (ENMG) laboratory. ENMG reports of 1585 patients were reviewed in this retrospective study. Patients’ clinical and ENMG diagnoses were compared, and the reports were classified according to both diagnosis and frequency. Among the patients, 371 were men, 1214 were women. The mean age was 48±14.8 years (2 months-89 years). In 1272 patients, the clinical diagnoses were indicated in the report, however, in 312 were not. The most common clinical diagnosis was carpal tunnel syndrome (45.1%), polyneuropathy (13.9%), lumbar radiculopathy (13.1%) and cervical radiculopathy (10.8%). On the other hand, 43.3% of patients had normal results in the electrodiagnostic tests. The most common ENMG diagnosis was carpal tunnel syndrome (27.4%), the others were lumbar radiculopathy (8.3%), and polyneuropathy (7.5%). The clinical diagnosis was correlated with the ENMG diagnosis in 42.3% of reports while, there was a difference between clinical and ENMG diagnosis in 38% and the clinical diagnosis were not given in the remaining reports. The patients must be clinically evaluated in detail and, electromyographer should be informed about the patient history, clinical diagnosis and physical examination findings before referring to ENMG laboratory. In this way, we can obtain an efficient use of the ENMG tests.