Dezavantajlı çocukların spor eğitim projesi ile sosyal uyumlarının incelenmesi

Abstract

Bu çalışmada 9-15 yaş aralığında Türk vatandaşı ve Suriyeli sığınmacılardan oluşan dezavantajlı çocukların sosyal uyumları incelemeye alınmıştır. Bu kapsamda Gençlik ve Spor Bakanlığı tarafından, Kilis ili “Genciz, Birlikteyiz” spor eğitim projesi kapsamında çocuklara ulaşılmıştır. Çalışmada Kilis Gençlik ve Spor Kulübü Derneği tarafından dezavantajlı olarak belirlenen 9-15 yaş arası toplam 320 Türk ve Suriyeli sığınmacılar evreni oluşturmaktadır. Proje içerisinde eğitim gören ve rastgele tesadüfî yöntemle belirlenen 109 öğrenci ise örneklem olarak belirlenmiştir. Proje kapsamında öğrencilere on altı hafta, ikişer gün, dört saat ve beş farklı spor dalında antrenörler tarafından spor eğitimleri verilerek çocuklardaki sosyal gelişim analiz edilmiştir. Çalışmada nicel araştırma yaklaşımlarından tarama modelinde betimleme yapılacak şekilde demografik bilgiler toplanmıştır. Aydoğdu ve Gürsoy (2020) tarafından geliştirilmiş olan sosyal uyum ölçeği uygulanmıştır. Verilerin işlenmesinde JASP istatistik programı kullanılmıştır. İkili bağımsız değişkenlerde t-testi ve ikiden fazla bağımsız değişkenlerde tek yönlü varyans analizleri uygulanmış ve p<0,05 anlamlılık düzeyi kabul edilmiştir. Araştırma sonucunda elde edilen bulgulara göre spor eğitim projesinde çocuklardaki sosyal uyumun uyruk düzeyinde farklılık gösterdiği diğer değişenlerde fark oluşmadığı görülmüştür. Uyruk bakımından Türk’lerde sosyal uyumun spor eğitimi sayesinde geliştiği sonucuna varılmıştır. Sonuç olarak bu ve benzeri sosyal, kültürel, sportif ve rekreatif faaliyetlerin yaygınlaştırılması dezavantajlı bireylere farklı seçenekler sunulması sosyal uyum davranışlılarına olumlu katkı sağlayabilir.

In this study, the social adaptation of disadvantaged children between the ages of 9-15, consisting of Turkish citizens and Syrian refugees, was examined. In this context, children were reached within the scope of the “Genciz, Birlikteyiz” sports education project of the Ministry of Youth and Sports in Kilis province. The study sample consisted of a total of 320 Turkish and Syrian refugee children between the ages of 9 and 15, determined to be disadvantaged by the Kilis Youth and Sports Club Association. Within the scope of the project, 109 students who received education and were randomly selected by random sampling method were determined as the sample. In the study, demographic data was collected in a descriptive manner using the screening model of the quantitative research approach. The social adaptation scale developed by Aydoğdu and Gürsoy (2020) was applied. The JASP statistical program was used for data processing. t-tests were applied for binary independent variables and one-way variance analysis was applied for more than two independent variables, and p<0.05 was considered as the level of significance. As a result of the research, it was observed that social adaptation in children in the sports education project showed differences according to nationality but there was no difference in other variables. As a result of the study, it was concluded that social adaptation in Turkish children improved through sports education. In conclusion, the widespread use of such social, cultural, sports and recreational activities may provide positive contributions to social adaptation behaviors by offering different options to disadvantaged individuals.