Omuz impingement sendromu tanılı hastalarda aşamalı motor imgeleme eğitiminin etkinliği

Abstract

Amaç: Bu çalışmanın amacı, kronik ağrılı Omuz İmpingement Sendromu (OİS) tanısı olan hastalarda Aşamalı Motor İmgeleme (AMİ) eğitiminin ağrı, aktif Eklem Hareket Açıklığı (EHA), izometrik kas kuvveti ve fonksiyonel durum üzerindeki etkilerini belirlemekti. Gereç ve Yöntem: OİS tanılı 42 hasta (ortalama yaşları 40,83±8,62 yıl) (Kadın=22) rastgele iki çalışma grubuna ayrıldı: AMİ grubu (AMİ eğitimi + Konvansiyonel fizyoterapi kontrol grubu (Konvansiyonel fizyoterapi hastalara 6 hafta boyunca, haftada 3 seans tedavi uygulandı. 6 haftalık tedavi bitiminden sonra, hastalar 6 haftalık ev egzersiz takip edildi. Birincil sonuç ölçütleri Vizüel Analog Skala (VAS) ve Kol, Omuz ve El Özürlülük (DASH) anketiydi. İkincil sonuç ölçütleri omuz aktif EHA, izometrik kas kuvveti, lateralizasyon performansı, Kinestetik ve Görsel İmgeleme Anketi (KGİA) ve Global Değişim ölçeği idi. Değerlendirmeler başlangıçta (tedaviden önce), 6 haftalık tedavi sonunda ve 6 haftalık takip dönemi sonunda yapıldı. Bulgular: AMİ ve kontrol gruplarında 6 haftalık müdahaleden sonra ve 6 haftalık ev egzersiz programından sonra VAS, DASH, aktif EHA ve izometrik kas kuvvetinde başlangıç kıyasla anlamlı iyileşmeler gözlendi (p<0,05). İki grup arasında 6 haftalık müdahaleden sonra ve 6 haftalık takip dönemi sonunda birincil ve ikincil sonuç ölçütlerindeki ortalama değişiklikler açısından istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık vardı (p<0,05). İki müdahale türünü karşılaştırıldığında tüm VAS ve DASH skorlarında, abdüksiyon ve eksternal rotasyon aktif EHA ve izometrik kas kuvvetinde skorlarında, AMİ grubu lehine yüksek etki büyüklüğü ile anlamlı iyileşmeler görüldü (p<0,05). Sonuç: Omuz impingement sendromu tanılı hastaların rehabilitasyonunda, AMİ eğitimin konvansiyonel fizyoterapi programına entegre edilmesi, ağrıyı ve fonksiyonelliği iyileştirmede daha etkili klinik sonuçlar sağlamaktadır.

Objective: The aim of this study was to determine the effects of GMI training on pain, active Range Of Motion (ROM), isometric muscle strength, and functional status in patients with chronic painful Shoulder Impingement Syndrome (SIS). Materials and Methods: Forty two patients with SIS mean aged 40.83±8.62 years (Female=22) were randomly divided into two study groups: GMI (GMI training + conventional physiyotherapy program, n=21), and control (conventional physiyotherapy program, n=21) groups. Patients underwent treatment three times per week over a 6-week period. Following this treatment phase, a 6-week home exercise program was implemented for follow-up. The primary outcome measures were the Visual Analogue Scale (VAS), and the Disability of the Arm, Shoulder, and Hand (DASH) questionnaire. The secondary outcome measures were shoulder active ROM, shoulder isometric muscle strength, lateralization performance, Kinesthetic and Visual Imagery Questionnaire (KVIQ), and Global Rating of Change. Evaluations were made at the baseline (before treatment), at the end of 6 week of treatment, and at the end of the 6-week follow-up period. Results: Significant improvements were observed in VAS, DASH, active ROM, and isometric muscle strength in both the GMI and control groups after 6-week intervention, and after 6-week home exercise program compared with the baseline (p<0.05). A statistically significant difference was found between two groups regarding mean changes in primary and secondary outcomes after the 6-week intervention and at the end of the 6-week follow-up period (p<0.05). The treatment interaction comparing the two types of intervention showed a significant large effect in all VAS scores, DASH, active ROM measures of abduction and external rotation, muscle strength in abduction and external rotation scores, in favor of the GMI group (p<0.05). Conclusion: The integration of GMI training into the conventional physiotherapy program in the rehabilitation of SIS patients provides more effective clinical results in improving pain and functionally.