Kur’an-ı Kerim’de ilahi kitaplar

Abstract

Kur'an-ı Kerim'de geçen ilâhi kitaplarla ilgili terminoloji üzerinde durulan birinci bölümde konuyla ilgili kavramların sözlük anlamları da dikkate alınarak Kur'an'da hangi manalarda kullanıldıkları belirlenmeye çalışılmış, özellikle ilâhi vahiy ve kitap anlamları üzerinde durulmuştur. Ayrıca ana kaynak Kur'an olmakla beraber, İslâm literatüründeki yorumlara da yer verilmek sûretiyle, Kur'an'da zikredilen ilâhi kitaplar hakkında bilgi verilmiştir. Tasdik açısından Kur'an ile geçmiş ilâhi kitaplar arasındaki ilişkinin tespitine dair olan ikinci bölümde, vahiy mahsûlü olmaları hasebiyle ilâhi kitapların hepsine iman etmenin gereği vurgulandığı gibi aynı kaynaktan gelmeleri sebebiyle aynı temel esasları içerdikleri örneklerle belirtilmiştir. Tasdikin tebşîrât açısından gerçekleşme biçimine gelince, burada önceki peygamber ve kitapların müjdeledikleri gibi Hz. Muhammed'in gelişi, onların doğrulanması anlamını taşıdığı, Kitab-ı Mukaddes'ten yapılan alıntılarla ifade edilmeye çalışılmıştır. Ayrıca Ehl-i kitab'ın ilâhi kitaplara yönelik tavırlarıyla ilgili olarak Kur'an'da yer alan eleştirilerden hareketle, Kur'an'ın tasdik ettiği ilâhi kitapların peygamberlere veriliş sırasındaki halleri olduğu konusu vurgulanmış; konuyla ilgili birtakım kavramlar üzerinde durulmuş; Kur'an'ın geçmiş ilâhi kitaplarla ilgili tahrif iddiası delillerle gösterilmeye çalışılmıştır. Üçüncü bölümde nesih bakımından Kur'an'ın önceki ilâhi kitaplarla olan ilişkisi incelenmiş, önce sözlük ve kavram olarak nesih, neshin mahiyeti, kapsamı, çeşitleri, hikmeti üzerinde kısaca durulmuş; müslüman müelliflerin nesihle ilgili görüşlerinin yanı sıra yahudi ve hıristiyanların neshe bakışı, kısaca nesihle ilgili muhtelif yaklaşımlar üzerinde durulmuştur. Bundan sonra neshin Kur'an'da hangi anlamlarda kullanıldığı ve alanının ne olduğu, yani hangi çeşit hükümlerde gerçekleştiği ortaya konmuş; Kur'an'ın nesih açısından geçmiş ilâhi kitaplarla olan ilişkisi yine Kur'an'dan hareketle belirlenmeye çalışılmıştır. Son kısımda Kitab-ı Mukaddes'ten örnekler getirilerek orada da neshin vukû bulduğu konusu üzerinde durulmuştur.

This study, consisting of three main sections, examines the Quranic view on previous Holy Scriptures in terms of confirmation (tasdik) and abrogation (naskh). The first part analyzes some central concepts concerning Holy Scriptures, which are frequently used in the Quran such as Holy Book (kitab), Sacred Sheets (suhuf) etc. In addition, all Holy Scriptures, which take place in the Quran, are thoroughly considered and examined in the same part. The second part focusses on the approach through which the Quran confirms the previous Holy Scriptures. In essence, this happens in such a way that the Quran first of all demands from it's followers to believe that former scriptures are also devine revelation as Quran is. Secondly there are many similarities between Quran and other Holy Scriptures. So this fact is an evidence that they originated from the same source. Thirdly according to the Qur'an, good news about the emergence of the last prophet Muhammed were given by the previous prophets. In particular, related good news in previous Holy Scriptures were confirmed throughout his prophethood and by the message of the Quran. A criticism about the approach of Jews and Christians, so-called Ehl-i kitab, towards their own Holy Books within the context of Quranic terminology is put forward in the last part of section two. The third part of the study attempts to depict a picture for the relationship between Quran and previous Holy Scriptures from the point of abrogation, in accordance with Quranic perspective. In this sense, a brief information involving it's meaning, charachteristics, types, and certain approaches to the notion of abrogation (naskh) is also presented. Above all, the main aim of this part is to bring into view some illustrative statements of abrogation among scriptures especially between the Quran and other scriptures.