The moderating effect of self-efficacy on the relationship between job resources and work engagement

Abstract

ÖZ-YETERLİLİĞİN İŞ KAYNAKLARI İLE ÇALIŞMAYA TUTKUNLUK ARASINDAKİ İLİŞKİDE ŞARTLI DEĞİŞKEN ETKİSİ Son yıllarda Türkiye’de üniversite sayısının artmasıyla birlikte üniversitelerdeki akademisyenlere sağlanan çalışma koşulları da yavaş yavaş araştırmalara konu olmaya başlamıştır. Demerouti ve arkadaşlarının oluşturdukları İş Talepleri - Kaynakları Modeli (2001) kullanılarak Türkiye’deki üniversitelerin akademisyenlerine sağladıkları iş kaynakları ile akademisyenlerin çalışmaya tutkunlukları arasında bir nedensellik ilişkisi incelenmiştir. Aynı modele bağlı olarak

Yeterlik inancı ele alınmış, akademisyenlerin Öz-Yeterlik inancının İş Kaynakları ve Çalışmaya Tutkunluk arasındaki ilişki üzerindeki şartlı değişken etkisi test edilmiştir. İş kaynaklarının ölçümü için 6 farklı ölçek kullanılmıştır. Özerklik için Tülay Turgut (2010) tarafından hazırlanan 6 maddelik, İş arkadaşları desteği için Bakker (2004) tarafından hazırlanan 3 maddelik, kıdemli hocaların koçluğunu ölçmek için Le Blanc (1994) tarafından hazırlanan 5 maddelik, Geribildirim için Boonzaier, Ficker, Rust (2001) tarafından hazırlanan 6 maddelik, İşin Anlamlılığı için Boonzaier vd. (2001) tarafından hazırlanan 3 maddelik ve Kişisel Gelişim Fırsatları için Bakker (2004) tarafından hazırlanan 3 maddelik ölçekler kullanılmıştır. Çalışma Tutkunluğunu ölçmek için Schaufeli ve arkadaşları tarafından hazırlanıp, Tülay Turgut (2011) tarafından Türkçe uyarlaması yapılan 9 maddelik kısaltılmış Utrecht Çalışmaya Tutkunluk ölçeği; Öz-Yeterliği ölçmek için Schwarzer ve Jerusalem tarafından hazırlanıp 1996 yılında Yeşilay, Schwarzer ve Jerusalem tarafından Türkçe’ye uyarlaması yapılan 10 maddelik Genel Öz-Yeterlik ölçeği kullanılmıştır. Türkiye’deki hem devlet hem de vakıf üniversitelerinde görev yapan 435 akademisyen üzerinde yapılan çalışmada katılımcılara online-anket yolu ile ulaşılmıştır. Araştırmanın sonuçları, bu model ile yapılan daha önceki çalışmalara paralel olarak, akademisyenler örneklemi için de iş kaynaklarının çalışmaya tutkunluk üzerinde güçlü bir etkiye sahip olduğunu ortaya çıkarmıştır. Özellikle İşin Anlamlılığı, İş Kaynakları arasında en büyük etkiye sahiptir. Ayrıca, akademisyenlerin Öz-yeterlik inancının iş kaynakları ile çalışmaya tutkunlukları arasındaki bu ilişkinin yönünü değiştirebilecek anlamlı bir şartlı değişken etkisi oluşturamayacağı sonucuna varılmıştır. Sonuçlar, akademisyenlerin çalışmaya olan tutkunlukları sayesinde kendilerine, öğrencilere, üniversitelerine, ülke ekonomisine ve bilime yaptıkları katkıları göz önünde bulundurularak tartışılmıştır. ABSTRACT THE MODERATING EFFECT OF SELF-EFFICAY ON THE RELATIONSHIP BETWEEN JOB RESOURCES AND WORK ENGAGEMENT In recent years, along with the increasing number of universities in Turkey, working conditions of academicians has slightly become subject for researches. In this study, using the Job Demand – Resources model developed by Demerouti, Bakker, Nachreiner and Schaufeli (2001) the relationship was investigated between job resources provided to academicians and their work engagement. Abiding by the same model, Self-Efficacy is handled in order to test if it has a moderating effect on the relationship between academicians’ job resources and their work engagement. For measurement of job resources 6 scales were used. Autonomy was measured with a 6-items scale developed by Turgut (2010); Colleague Support measured with Bakker’s 3-items scale; Supervisory Coaching was measured with Le Blanc’s 5-items scale; Feedback and task significance were measured by Boonzaier, Ficker and Rust’s 6-items and 3-items scales respectively; Opportunities for Personal Development was measured with Bakker’s 3-items scale. In order to assess work engagement, UWES-9 was used which was developed by Schaufeli et al. and adopted to Turkish by Tülay Turgut (2011) as a shortened version of UWES. Self-Efficacy was measured by Schwarzer and Jerusalem’s 10-items Generalized Self-Efficacy scale which had been adapted to Turkish by Yeşilay, Schwarzer and Jerusalem (1996). 435 academicians working in Turkish universities were selected via convenience sampling method and were reached by online survey. Results of research showed that, in parallel with previous studies, job resources have a strong influence on work engagement for academicians sample as well. Moreover, it was concluded that academicians Self-Efficacy do not have significant influence to generate a moderating effect changing the direction of relationship between job resources and work engagement. Results are discussed considering the contributions that academicians make to students, universities, economy and science.