Mehmet Akif'in şiirlerinde vicdan

Abstract

Mehmet Âkif kadar toplum ve bireyin sorunlarıyla dertlenen, sorunların çözümü için mücadele eden, değil Türk edebiyatında dünya edebiyatında çok az şair vardır. Âkif’in toplum içerisindeki düşkünlere merhametle yaklaşması, onların çaresiz durumları karşısında ızdırap duyması onun vicdanıyla doğrudan ilintilidir. O, vicdan duygusunu o kadar içselleştirir ki, onun Allah’a isyanın eşiğine yaklaşması, vicdan ve adalet kavramlarını çok fazla öncelemesinden ileri gelir. Mağdurların trajik durumu karşısında çaresiz kalan, elinden hiçbir şey gelmeyen Âkif’in Birinci Kitap Safahat’taki “Tevhîd yâhut Feryâd” manzumesi ile Hakkın Sesleri’nde Allah’a isyanın eşiğine geldiği görülür