Marka hukukunda gerçek hak sahipliği

Abstract

Türk hukukunda markaların korunması konusunda özel düzenleme olan 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin öngördüğü üzere, marka koruması tescil yoluyla elde edilmektedir. Buna karşın bazı markalar, bir takım şartları haiz olmaları durumunda, tescil ettirilmeksizin, gerek Kanun Hükmünde Kararname ‘nin ilgili hükümleri gerekse genel hükümler kapsamında korunmaktadır. Bu bağlamda, tanınmış markalar ile gerçek hak sahipliği ilkesi tescil sisteminin istisnalarını teşkil etmektedir. Çalışmamızın konusunu oluşturan gerçek hak sahipliği ilkesi, Türk marka hukukunda kabul gören ve özellikle Yargıtay uygulamalarında yer bulan bir ilke olup, tescilsiz markaların korunması noktasında önem arz etmektedir. Tescil işlemi, hak sahipliğini ortaya koyan bir idari işlemdir. Diğer yandan, gerçek hak sahibi olduğunu iddia eden kişi, tescili talep edilen markanın tescil aşamasına müdahale ederek tescile engel olma ve hatta markanın tescil edilmiş olması halinde dahi markayı hükümsüz kılma hakkına sahiptir. Gerçek hak sahibinin bu güçlü konumu, elbette ki bazı şartlar dahilinde oluşmakta ve her somut olaya göre irdelenmesi gereken özellikler arz etmektedir. Çalışmamızda, konunun bütünlüğü itibariyle öncelikle marka hakkı incelenecek, marka hukukunda hak sahipliğinin kazanılmasına ilişkin sistemler ve bu bağlamda Türk hukuk sistemi, tescilsiz markaların korunması kapsamında gerçek hak sahipliğinin oluşumu, niteliği, şartları ve nihayet gerçek hak sahibinin hakları ve yetkileri, yargı kararları ve doktrinel tartışmalar ışığında ele alınacaktır. Marka hakkı, marka hakkının kazanılması, gerçek hak sahipliği, tescilsiz markalar.