Yargıtay kararları ışığında olası kastla adam öldürme ve adam yaralama suçlarının incelenmesi

Abstract

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun insan hayatına verdiği önemi göstermek amacıyla, genel hükümlerin hemen devamında, özel hükümleri düzenleyen ikinci kısmın birinci bölümünde, “Hayata Karşı Suçlar” başlığı altında adam öldürme suçu ve ayrıca “Vücut Dokunulmazlığına Karşı Suçlar” bölümünde de adam yaralama suçu düzenlenmiştir. Olası kast ise mevzuatımızda ilk defa subjektif sorumluluk esasını benimseyen 5237 sayılı TCK'nin, ceza sorumluluğunun esaslarını düzenleyen ikinci kısmın birinci bölümünde, “Ceza Sorumluluğunun Şahsiliği” başlığı altında 21/ 2. maddesi ile yasal olarak düzenlenmiştir. Çalışmamızda adam öldürme ve yaralama suçlarında suçun manevi unsuru olarak olası kast üzerinde yoğunlaşılarak, doktrine ve Yargıtay'a göre olası kast tanımlarına ve 5237 sayılı TCK'nin 21/ 2. maddesinde yer alan olası kast tanımının eksik ve yetersiz olduğuna yönelik eleştirilere yer verilmiştir. Olası kastın tanımı tarafımızca şu şekilde yapılmıştır: Olası kast, failin, esas maksadı dışında kalan ve suçun kanuni tanımındaki unsurları içeren yan neticenin gerçekleşebileceğini ‘büyük olasılık’ riski seviyesinde öngörmesine rağmen, yan neticeye kayıtsız kalmak, onu kabullenmek ve yan neticenin gerçekleşmemesi için çaba sarfetmemek suretiyle her halükarda esas maksadını gerçekleştirmesidir. Bu tanım üzerinden de olası kastın unsurları açıklanmıştır. Olası kastın hukuki esasını açıklayan teoriler, adam öldürme suçunun ve adam yaralama suçunun manevi unsuru olarak olası kast ile benzer kavramlar arasındaki ayrımlar, olası kast ile saik ilişkisi, olası kastla işlenen adam öldürme suçunun özel görünüş şekilleri, suçların nitelikli halleri ve haksız tahrik konuları uygulamadan somut olaylar içeren Yargıtay kararları ışığında incelenmiştir.

To demonstrate the regard of Turkish Criminal Code No. 5237 to human life, the homicide is arranged under the title of “Offenses Aganist Life” in the first part of the first chapter which includes private provisions that follows the general provisions and the assault is arranged in the chapter of “Offences Against Physical Integrity”. The eventual intent is legally arranged in article 21/ 2 under the title of Individual Criminal Responsibility in the secont part of the first chapter of Turkish Criminal Code No. 5237 which initially adopts the subjective responsibility in our regulations. In this study, by concentrating on the eventual intent as a moral element of offense in homicide and assault, criticisms take part which are directed to the eventual intent of which description is inadequate and deficient in the article 21/ 2 of Turkish Criminal Code No. 5237 and to the descriptions of it according to the doctrine and The Supreme Court of Appeal. The eventual intent is described by us such as; The eventual intent, which stands out of main purpose of the offender, is to achieve the main purpose in anyway by regardless to by-result, to concede it and not to endeavor for not achieving it, although the offender foresees to achieve it in the level of great possibility risk. The elements of the eventual intent are clarified via this description. The theories which explaine the legal basic of the eventual intent, the distinctions between the eventual intent as a moral element of homicide and assault offenses and similar concepts, the relationship between the eventual intent and the motive, the specific forms of aspect of humicide which is committed with the eventual intent, the major form of offenses and unfair provacaiton are examined in the light of the decisions of The Supreme Court of Appeal which include samples in the field.