Konut kirasında ihtiyaç sebebiyle tahliye davalarında ispat

Abstract

Çalışmamız 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 350. maddesinde düzenlenen konut kirası sözleşmesinin ihtiyaç sebebiyle tahliye davası yoluyla sona ermesi ve kiraya verenin ileri sürdüğü ihtiyaç sebeplerinin ispat hukuku çerçevesinde ele alınmasına ilişkindir. Esasen Türk Borçlar Kanunu’nun 339. maddesi ve devamı hükümleri “konut ve çatılı işyeri kiraları” hakkında düzenlemeler içermekte ise de ülkemizde son yıllarda meydana gelen olumsuz ekonomik gelişmelerin konut kira sözleşmeleri üzerindeki etkisi daha çok hissedilmiş ve tezimizde bu sebeple konut kirası sözleşmesi temelinde, ihtiyaç sebebiyle tahliye davası ve ihtiyaç sebebiyle tahliye davasında ispat meselesi incelenmiştir. Bu doğrultuda; birinci bölümde 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu sistematiği gözetilerek öncelikle kira sözleşmesinin tanımı, unsurları, hukuki niteliği, uygulama alanı ve hem genel hükümler doğrultusunda kira sözleşmesinin sona ermesi hem de konut ve çatılı işyeri kira sözleşmesinin sona erme halleri incelenmiştir. İkinci bölümde; çalışmamızın asıl konusunu oluşturan konut kirası sözleşmesinin ihtiyaç sebebiyle tahliye davası yoluyla sona ermesi maddi hukuk ve ispat hukuku çerçevesinde hem genel itibariyle hem de ülkemizde meydana gelen ekonomik gelişmeler ile kira uyuşmazlıklarına getirilen arabuluculuk şartının ihtiyaç sebebiyle tahliye davalarına etkisi çerçevesinde güncel gelişmelerle birlikte incelenmiştir. Üçüncü bölümde ise; konut kirası sözleşmesinin ihtiyaç sebebiyle tahliye davası yoluyla sona ermesinin sonuçları ve sözleşmenin sona ermesiyle birlikte yaşanan ispat sorunları incelenecektir.

Our study is about the termination of the lease regulated in Article 350 of the Turkish Code of Obligations No. 6098, in case the need of the society continues, and the reasons for the future needs of the lessor, within a regular framework. Although the provisions of Article 339 and following of the Turkish Code of Obligations regulate residential and roofed workplace leases, the impact of the negative economic developments in our country in recent years has been more strongly felt on residential lease agreements. Therefore, this thesis examines the termination of a residential lease agreement based on necessity and the issue of proof in lawsuits based on necessity. In this context; in the first part, considering the systematic structure of the Turkish Code of Obligations No. 6098, the definition, elements, legal nature, scope of application of the lease agreement, and the termination of the lease agreement both in general terms and in terms of residential and roofed workplace leases, have been examined. In the second part, the main subject of our study, the termination of the residential lease agreement through a lawsuit based on necessity, has been examined within the framework of substantive law and the law of evidence, both generally and in light of the recent economic developments in our country, and the impact of the mediation requirement brought to lease disputes on lawsuits based on necessity. In the third part, the termination of the residential lease agreement through a lawsuit based on necessity, the consequences of the termination of the residential lease agreement, and the proof of necessity have been examined.