Savaş medyası ve Türkiye’deki görünümü

Abstract

Yaşadığımız yüzyılda bir ürünün pazarlaması ve bu amaç için kullanılan malzemeler genellikle ürünün kendisinin önüne geçmektedir. Bu durum pazarlanan ürün savaş olsa bile geçerlidir. Günümüzde mevcut olan egemenlik ağı, kendi çıkarları doğrultusunda bir takım askeri müdahaleler yapmakta ve bu müdahaleleri meşru göstermek için medyayı kullanmaktadır. Medya, bu tahakküm ağının ideolojisini yayma ağı olarak hizmet vermektedir. Bu durum daha önce pek çok örneğinde görüldüğü gibi Körfez Savaşında bütün çıplaklığıyla ortaya çıkmıştır. Bu savaşla birlikte eskiden savaş gibi bütün dünyayı ilgilendiren olaylara müdahale eden insanlar izleyici durumuna düşürülmüş ve yine bu savaşla birlikte ben yaygın biçimiyle uygulamaya koyulan gömülü gazetecilik (embedded journalist) sonucunda insanlar savaşla ilgili genel olarak tek taraflı olarak bilgilenmişlerdir. Bu tek taraflı bilgilendirme elbette bir tesadüf değildir. Günümüz Türkiye medyası mevcut sahiplik sistemi içerisindeki mevcut konumuyla başka türlü hareket edemez. Eskiden mevcut olan kamuoyunu bilgilendirme anlayışı tarih olmuş ve yerini daha fazla kar elde etmek için her türlü yöntemin kullanıldığı bir anlayış almıştır. Bu doğrultuda en büyük amaç daha fazla izlenmektir ve bunun için her yol mübahtır. Yine de ortaya çıkan bazı örnekler başka türlü bir medyanın herşeye rağmen mümkün olduğunu ortaya koymuştur.

WAR MEDIA AND ITS REFLECTIONS IN TURKEY In the century that we are living, marketing of a product and the materials used for this aim happens to be more important than the product itself. This situation is valid even if the product marketted is war. Today the hegonomy network that govern the world makes some military interventions in various parts of the world for their sake and it uses mass media for manipulation. Mass media serves as the ideological medium of this hegonomy network. It is seen apperantly in the Gulf war as it was seen in various examples happened in the world. After that war the people who were participating some international events that relates all humanity such as war only act as viewers and because war is generally depicted by embedded journalists who were moving with the intervening army, people were informed from just one side of the war. This one sided disinformation is of course not a coinsidence. The Turkish mass media of today cannot behave another way because of its present ownership relations. Today, media do not inform people but disinform them. Media uses all kinds of methods in order to make more profit. The most important aim of such media is to be watched more and every way can be used to reach this aim. However some examples show that another media is possible.