Geniş madde kaybı olan posterior dişlerde uygulanan onley restorasyonlarının kırılma direncinin in vitro olarak incelenmesi

Abstract

Bu çalışmanın amacı; geniş madde kaybı olan, iki farklı preparasyon dizaynı ile hazırlanan ve rezin ve rezin modifiye cam iyonomer siman ile yapıştırılan, maksiller premolar dişlere uygulanan porselen ve seromer (IPS Empress II, SR Adoro) onley restorasyonlarının kırılma direncini incelemektir. Çalışma için 54 adet maksiller premolar 9 gruba ayrıldı. Bir grup kontrol amacı ile ayrılarak deney gruplarındaki dişlere gütaperka ve rezin bazlı bir kanal patı ile kanal tedavisi uygulandı. Dişler akrilik rezin kalıplara mine-sement sınırının 2 mm aşağısında yerleştirildi. Diş preparasyonları paralelometre rehberliğinde yapıldı ve kanal ağızları cam iyonomer ile kapatıldı. İlk dört deney grubunda preparasyonlar, mine-sement sınırının 1 mm yukarısında düz bitim sınırı ile bitirilirken 5-8. gruplarda ise 3 mm koronal diş dokusu bırakılarak, bukkolingual olarak 3 mm genişliğinde MOD kaviteler hazırlandı. Her iki preparasyon gruplarında da örnekler iki alt gruba ayrılarak porselen ve seromer onleyler hazırlandı. 1., 2., 5. ve 6. gruplar, Variolink II-High viscosity (Vivadent, Schaan, Liechteinstein) rezin siman ile; 3., 4., 7. ve 8. gruplardaki örnekler ise Fuji Plus Capsule (GC, Tokyo, Japan) rezin modifiye cam iyonomer siman ile simante edildi. Örnekler 5-55 Cº’de 15 sn süre ile 3000 ısısal çevirim işlemine tabi tutuldu, 0,5 mm/ dak hızla kırılana kadar yüklendi. İstatistiksel analiz için tek yönlü varyans analizi ve Tukey karşılaştırma testi kullanıldı. 1. preparasyon dizaynı 2.’den daha dayanıklı bulunurken yapıştırıcı ajana bağlı fark belirlenmedi. Kontrol grubuna nazaran porselen ve seromer onleylerin kırılma direnci anlamlı derecede yüksek bulundu. Seromer onleylerde daha çok katastrofik kırık (%58,33), tam seramik onleylerde üstyapı kırıkları (%50) ve vertikal yönlü kırıklar (%33,33) gözlendi.

The aim of this study was to compare the fracture resistance of extensively damaged maxillary premolars with two different preparation designs, using two different restorative materials (IPS Empress II, SR Adoro), luted with resin and resin modified glass ionomer luting cements. 54 maxillary premolar teeth, were divided into 9 groups. One group of teeth was saved as control and endodontic treatment were performed with gutta percha and resin sealer. The teeth were fixed in autopolymerizing resin blocks 2 mm below the CEJ and prepared using a surveyor. Canal orifices were capped with glass ionomer cement. Groups 1-4 were prepared with butt joint design 1 mm above the CEJ, groups 5-8 were prepared with 3 mm coronal tooth structure and an MOD cavity that has 3 mm width. All samples were divided into two subgroups, porcelain and ceromer onlays were fabricated. The restorations in groups 1-2, 5-6 were cemented with Variolink II-High viscosity (Vivadent, Schaan, Liechtenstein), in groups 3-4, 7-8 Fuji Plus Capsule (GC, Tokyo, Japan) was used for cementation. Teeth were thermocycled between 5-55 Cº×3000 cycles and were loaded with a crosshead speed of 0,5 mm/ min until fracture. Statistical analyses were performed using the Variance Analysis and the Tukey’s Multiple-Range Test. First preparation design was more fracture resistant than second, and cement didn’t exhibit a significant difference. Porcelain and ceromer onlays’ fracture strength were significantly higher than control group. Ceromer onlays showed catastrophic failures (%58,33) while porcelain onlays showed veneered porcelain fractures (%50) and vertical fractures (%33,33).