Clinical comparison of self-ligating brackets versus conventional brackets

Abstract

KAPAKLI BRAKETLERLE KONVANSİYONEL BRAKETLERİN KLİNİK KARŞILAŞTIRMASI ÖZET Kapaklı braketlerle konvansiyonel braketlerin klinik etkinlikleri dijital modeller, lateral ve ön-arka yönlü sefalometrik röntgenler kullanılarak karşılaştırılmıştır. Ark bağlama süresi, tedavi süresi, kırılan braket sayısı, ligatür kaybı/ kapak deformasyon ya da kırılma sayısını içeren klinik etkinliğe ait ölçümler de değerlendirilmiştir. Çalışma grubu 13, kontrol grubu 10 hasta içermektedir. Çalışma grubundaki hastalara kapaklı Quick braketler (Forestadent Bernhard Forester GmbH, Westliche, Pforzheim, Germany) uygulanmıştır. Kontrol grubundaki hastalar için konvansiyonel MIB (MIB, France) braketler kullanılmıştır. Her iki grubun ortodontik tedavileri tamamlanmıştır. Dijital modeller her iki grup için tedavi başlangıcında, Ni-Ti köşeli tellere geçilmeden, köşeli çelik tellere geçilmeden ve tedavi sonunda ölçülmüştür. Lateral ve ön-arka yönlü sefalometrik röntgenler tedavi başlangıcı ve bitiminde alınarak analiz edilmiştir. Her iki grupta elde edilen dentoalveolar genişleme, çalışma grubu için anlamlı düzeyde yüksek olan üst birinci premolar bölgesi hariç, gruplar arası karşılaştırmada istatiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Her iki arkta kanin, premolarlar ve birinci molarda benzer düzeyde devrilme tespit edilmiştir. Tedavi sonunda üst ve alt keser açılarındaki artış benzerdir. Toplam tedavi süresi, kırılan braket sayısı her iki ark için gruplarda benzerlik göstermektedir. Ark bağlama süreleri çalışma grubunda kontrol grubuna göre istatistiksel olarak anlamlı düzeyde küçüktür. Sonuç olarak, ciddi Sınıf I çapraşıklıkların tedavisinde her iki sistemin etkisinin benzer olduğu bulunmuştur. Ark Bağlama Süresi, Ark Genişlemesi, Dijital Model, Kapaklı Braket, Tedavi Süresi CLINICAL COMPARISON of SELF-LIGATING BRACKETS VERSUS CONVENTIONAL BRACKETS

Clinical efficiency of self-ligating brackets and conventionally ligated straight-wire brackets were compared using digital models, lateral and postero-anterior cephalograms. Clinical efficiency was also evaluated by overall treatment time, chair time, number of bracket loss, number of loss of ligation/ clip deformation. Study group consisted of 13 and control group consisted of 10 patients. Quick brackets (Forestadent Bernhard Forester GmbH, Westliche, Pforzheim, Germany) were applied to the patients in the study group. Conventionally ligated MIB (MIB, France) brackets were used for the patients in the control group. Both groups had their comprehensive orthodontic treatment completed. Digital models were measured initially at the start of the treatment, before switching to Ni-Ti rectangular wires, before switching to rectangular stainless-steel wire and at the end of the treatment for both of the groups. Lateral and postero-anterior cephalometric x-rays were taken and analysed initially and at the end of the treatment. The dentoalveolar expansion gained in both groups was not statistically significant between groups, except the upper first premolar area which was significantly higher for study group. Similar amount of tipping was observed in upper and lower canine, premolars and first molar area. Upper and lower insicor proclinations were similar at the end of the treatment. The total treatment time, the number of bracket loss was comparable for both arches in groups. The difference in ligation times for all arches were statistically lower for study group compared to control group. In conclusion, both systems were found to be similarly effective in the treatment of severely crowded Class I cases. Arch Expansion, Arch Ligating Time, Digital Model, Self-ligating Bracket, Treatment Time