Kültürümüzün kapanmayan yarası: kütüphanelerimiz

Abstract

Cumhuriyetin ilanının üstünden seksen yıla yakın bir süre geçmiş olmasına rağmen, “muasır medeniyetler seviyesine” ulaşmaktan hâlâ epey uzaktayız. Sık sık askerî müdahalelerle kesintiye uğrayan, gereğinden çok partili ama çoğulculuktan gereğince nasibini almamış topal bir demokrasimiz var. Özellikle son bir yılda yaşadığımız gelişmeler, ekonominin hâlini izaha lüzum bırakmıyor. İnsanlar çoktandır adalete olan inançlarını yitirmiş durumdalar ve haklarını mahkemede aramak yerine “daha etkili çözüm yolları”na yöneliyorlar. Milyonlarca kişinin herhangi bir sağlık güvencesinden mahrum olduğu ülkemizde, devletin en büyük sigorta kurumuna bağlı olanlar da hastane kapılarında sürünmekten kurtulamıyor... Kısacası bir çürüme ve çözülme hâli hemen her sahada kendisini hissettiriyor. İşin en kötü tarafıysa, Kemalist aydınlanmanın o kadar bel bağladığı eğitim ve kültür sahasındaki göstergelerin vaziyetin vehâmetini çok daha çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor olmasıdır. Bunu görebilmek için, yalnızca kütüphanelerimizin içinde bulunduğu umut kırıcı duruma bir göz atmak yeterli olacaktır.