Terörle küresel savaşta Afrika boynuzu ve Sahel bölgeleri : ABD’nin Afrika’daki terörizmine karşı kritik bir analiz

Abstract

Amerika Birleşik Devletleri, El-Kaide’nin 11 Eylül 2001’deki terörist saldırılarının ardından, terörizm tehdidini ulusal güvenlik gündeminin ön saflarına taşıyarak Terörle Küresel Savaş’ı (TKüS) başlattı. Ancak, 2018 tarihli ABD Ulusal Güvenlik Stratejisi, devletler arası stratejik rekabete küresel terörle mücadeleden daha çok öncelik vererek ve küresel terörizm tehdit algısını azaltarak bu savaşta değişim sinyali verdi. Bu tez, ABD liderliğindeki Terörle Küresel Savaş politikasını, bu savaş kampanyasının kilit cepheleri olarak tanımlanan Sahel ve Afrika Boynuzu bölgelerinin vaka çalışmaları aracılığıyla eleştirel şekilde inceliyor ve TKüS’ün beş temel nedenden dolayı büyük ölçüde etkili olmadığını savunuyor. Birincisi, 11 Eylül sonrası dönem, terörizmin makro-güvenlikleştirilmesini teşvik ederek tehdidin abartılı şekilde algılanmasına yol açtı. İkincisi, TKüS, bu bölgelerdeki terörist örgütlerin doğasını yanlış anladı ve küresel cihatçı söylemini, hedefleri genellikle yerel olan gruplara yanlış bir şekilde atfetti. Üçüncüsü, ABD, terörle mücadele konusunda kusurlu olduğu kanıtlanmış bir yaklaşım olan hızlı çözüm hedefine ulaşmak için askeri gücüne ve etkisine güvendi. Dördüncüsü, ABD’nin otoriter rejimlere sağladığı güvenlik yardımı; insan hakları ihlallerine, muhalefetin bastırılmasına ve anayasaya aykırı rejim değişikliklerine olanak sağlayarak, mevcut şikayetleri daha da artırdı ve sonuçta terörle mücadele çabalarını baltaladı. Son olarak, ABD, özellikle Afrika Boynuzu’ndaki sivil kayıplar ve kapsamlı askeri eylemlerle körüklenen Amerikan karşıtlığı duygusunu dikkate almakta başarısız kaldı. Sonuç olarak tez, TKüS’ün kavramsal ve operasyonel olarak kusurlu olduğu sonucuna varıyor ve ABD’nin terörle mücadele stratejilerinin temelden ve yeniden değerlendirilmesi ve yeniden düşünülmesini gerektiğini iddia ediyor.Following the terrorist attacks by Al-Qaeda on September 11, 2001, the United States launched the Global War on Terror (GWoT), elevating the threat of terrorism to the forefront of its national security agenda. However, the 2018 U.S. National Security Strategy signaled a shift by prioritizing inter-state strategic competition over global counterterrorism, thereby reducing the perceived threat of global terrorism. This thesis critically examines the U.S.-led GWoT through case studies of the Sahel and the Horn of Africa, regions identified as key frontlines in the campaign and argues that the GWoT was largely ineffective due to five key reasons. First, the post 9/ 11 era fostered a macro-securitization of terrorism, leading to an exaggerated perception of the threat. Second, the GWoT misunderstood the nature of terrorist organizations in these regions, inaccurately attributing global jihadist ambitions to groups whose goals were often localized. Third, the U.S. relied on its military power and influence for quick solutions, an approach that proved flawed. Fourth, its security assistance to authoritarian regimes enabled human rights violations, suppression of dissent, and unconstitutional regime changes, exacerbating grievances and undermining counterterrorism efforts. Finally, the U.S. failed to address the anti-American sentiment fueled by civilian casualties and broader military actions, particularly in the Horn of Africa. The thesis concludes that the GWoT was conceptually and operationally flawed, necessitating a fundamental reevaluation and rethinking of U.S. counterterrorism strategies.