Publication: “Me’ani ilmi açısından Kur’an-ı Kerim’deki Emir’lerin manaları”
Abstract
Meânî Belâgat ilminin kısımlarından ilkidir. Meânî lügatte “kastedilen şey” anlamına gelmektedir. Sözün yerinde kullanılması ve durumun gereğine göre uğrayacağı değişiklikler bu ilmin konusunu teşkil etmektedir. Emir, sözlükte iki farklı manaya gelmektedir ki bunlardan ilki nehyin zıddıdır. “Bir şeyin yapılmasını talep etme” anlamına gelmektedir. Diğer manası da “hal, durum, iş ve konum”dur. Kipi açısından emir çeşitleri şunlardır: 1. Emir Fiili: 2. Başında Emir “Lâm”ı bulunan muzâri fiil: 3. Emir manasına gelen isim fiil: 4. Emir fiili yerine kullanılan masdar: Manası açaısından emirler iki kısımdır: 1. Hâkîki Emir: 2. Mecâzî Emir: Gerçek manasında kullanılmayıp, sözün gelişinden anlaşılan birtakım farklı manalarda kullanılan emir ayetleridir ki bunlar: Duâ, ibâhe (izin vermek), in’âm (nimet vermek), haber, teslîm (emniyet, boyun eğmek), telhîf (telaşlandırma), iltimâs (tavsiye, rica), temennî, tahyîr (iki şeyden birini seçme durumu), mendûb (meşrû iş), irşâd (yol gösterme), meşveret, i’tibâr (ibret almak), tehdîd (korkutmak), ta’cîz (âciz bırakmak), teshîr ( hakir, zelil etmek), tehekküm (kınamak), tahkîr (hakaret etmek), tesviye (seviyelendirmek), tevbîh (azarlamak), ikrâm, inzâr (uyarmak), tebkît (başa kakmak), ta’accüb (hayret), ihâne (alçak görmek), te’dîb (terbiye etmek), tekvîn (yaratmak), tekzîb, istihzâ, takrî’ (telaşa dürşürüp başa kakmak).
Me'ânî is the first chapter of rhetoric science. It means “the intended meaning” in dictionary. The shift of meaning depending where the word is used is the topic of this science.“Orders” have two meanings in dictionaries: One as the opposite of prohibition, requesting something to be done. In other meaning “Order” is a state, condition or circumstance. Topics of orders can be listed under two titles, structure and meaning: Orders from structural point of view: 1. Order verb: 2. Muzari verb with a “Lâm” syllable in the beginningl: 3. Verbs with a commanding meaning: 4. Modal of verb used instead of command verb: Orders from meaning point of view: 1. Direct Orders: 2. Metaphorical Orders: Orders that have not been used in direct meanings but can be understood by its use in the verse: Pray, ibâhe (allow), in’âm (blessing), haber, teslîm (security, acceptance), telhîf (to be pitied, to get someone agitated), iltimâs (recommend, request), temennî, tahyîr (prefer), mendûb (legitimate), irşâd (direct, showing the way), meşveret (consult), i’tibâr (give importance, take as an example), tehdîd (frighten, scare), ta’cîz (disturb), teshîr ( worthlerss), tehekküm (condemn), tahkîr (insult), tesviye (upgrade), tevbîh (scold), ikrâm (show respect), inzâr (warn), tebkît (to rub in, to make worried), ta’accüb (astonish, suprise), ihâne (despise), te’dîb (disciplining), tekvîn (create), tekzîb (deny, refute), istihzâ (tease), takrî’ (flurry)
Me'ânî is the first chapter of rhetoric science. It means “the intended meaning” in dictionary. The shift of meaning depending where the word is used is the topic of this science.“Orders” have two meanings in dictionaries: One as the opposite of prohibition, requesting something to be done. In other meaning “Order” is a state, condition or circumstance. Topics of orders can be listed under two titles, structure and meaning: Orders from structural point of view: 1. Order verb: 2. Muzari verb with a “Lâm” syllable in the beginningl: 3. Verbs with a commanding meaning: 4. Modal of verb used instead of command verb: Orders from meaning point of view: 1. Direct Orders: 2. Metaphorical Orders: Orders that have not been used in direct meanings but can be understood by its use in the verse: Pray, ibâhe (allow), in’âm (blessing), haber, teslîm (security, acceptance), telhîf (to be pitied, to get someone agitated), iltimâs (recommend, request), temennî, tahyîr (prefer), mendûb (legitimate), irşâd (direct, showing the way), meşveret (consult), i’tibâr (give importance, take as an example), tehdîd (frighten, scare), ta’cîz (disturb), teshîr ( worthlerss), tehekküm (condemn), tahkîr (insult), tesviye (upgrade), tevbîh (scold), ikrâm (show respect), inzâr (warn), tebkît (to rub in, to make worried), ta’accüb (astonish, suprise), ihâne (despise), te’dîb (disciplining), tekvîn (create), tekzîb (deny, refute), istihzâ (tease), takrî’ (flurry)