Targis inleylerin klinik performansının ve marjinal adaptasyonunun incelenmesi

Abstract

TARGİS İNLEYLERİN KLİNİK PERFORMANSININ VE MARJİNAL ADAPTASYONUNUN İNCELENMESİ Bu çalışmanın amacı; yakın dönemde geliştirilen Targis (Ivoclar) restoratif rezin materyali ile hazırlanan sınıf II inleylerin klinik başarısının ve marjinal adaptasyonunun değerlendirilmesidir. Bu çalışmada aynı zamanda yüksek doldurucu içeren siman kullanımının Targis inleylerin marjinal adaptasyonuna etkisi de in vitro olarak araştırılmıştır. Klinik değerlendirme amacıyla, 35 adet sınıf II Targis inley restorasyonu, Syntac (Vivadent) adeziv sistemi ile Variolink II-high viscosity (Vivadent) resin simanı kombine edilerek yapıştırıldı. Tüm deney dişleri vitaldi ve oklüzyondaydı. Restorasyonlar, simantasyonu takiben, 6.ay ve 1.yılda modifiye USPHS kriterlerinden faydalanılarak değerlendirildi. Sekonder çürük varlığı, gingival indeks ve plak indeksi değerleri de kaydedildi. Postoperatif hassasiyet direkt sorgulama metodu ile değerlendirildi. Targis inleylerin kaviteye adaptasyonu silikon replika tekniği kullanılarak değerlendirildi. Hazırlanan silikon replikalar bukko-lingual ve mesio-distal yönde kesitlendirildi. Işık mikroskobu altında, X200 büyütmede, toplam 200 adet ölçüm yapıldı. Bu ölçümler neticesinde okluzal ve proksimal bölgeler için kaydedilen ortalama film kalınlığı değerleri sırasıyla 73.21 µm. ve 131.75 µm.dir. Verileri istatistiksel olarak değerlendirmek amacıyla ANOVA (P<0.05) kullanıldı. Yapılan istatistiksel analiz neticesinde okluzal bölgede elde edilen marjinal adaptasyonun, proksimal bölgedekinden belirgin oranda daha yüksek olduğu gözlendi. Targis inleylerin klinik ortamda marjinal adaptasyonunu epoksi replikalar yardımıyla değerlendirebilmek amacıyla, simantasyonu takiben ve 1 yıllık klinik kullanım sonrasında 15 adet inleyden alınan silikon ölçülerin içine epoksi rezin dökülerek replikalar elde edildi. Replikalar elektron mikroskobunda X200 büyütmede değerlendirilerek inleylerin marjinal analizleri kaydedildi. Grupların istatistiksel analizi amacıyla Wilcoxon signed ranks test (P<0.05) kullanıldı. Bir yıllık klinik kullanım sonrasında hem mine-yapıştırıcı siman hem de Targis-yapıştırıcı siman aralığında marjinal adaptasyonda bozulma gözlendi. Ancak 1 yıllık kullanım süresi sonunda mine-yapıştırıcı siman kenarı (%72.57) ile Targis-yapıştırıcı siman kenarın arasında (%77.9) istatistiksel olarak önemli bir farklılık bulunmamıştır. Targis malzemesi ile yapıştırıcı simanın benzer içerikte olması nedeniyle, Targis-yapıştırıcı siman kenarındaki bozulma, inley ve yapıştırıcı siman arasındaki bağlantıda belirgin bir ayrılmaya yol açmayacaktır. Siman viskozitesinin marjinal adaptasyona etkisinin invaziv metodla değerlendirilmesi amacıyla, çekilmiş 20 adet maksiller 3. molar dişine MOD Targis inleyler hazırlandı. İnleyler rastgele 10'arlı iki gruba ayrıldı; 1. Grup, Variolink II high-viscosity, 2.Grup Variolink-Ultra (Vivadent) kompozit rezin yapıştırma ajanları kullanılarak yapıştırıldı. Diş örnekleri bukko-lingual ve mesio-distal yönde kesitlendirildiler. Bu kesitler ışık mikroskobunda X200 büyütmede incelendi. Marjinal adaptasyon ve dış kenar uyumu ölçümleri okluzal ve proksimal marjinlerde 2 ayrı lokalizasyonda yapıldı. Bilgilerin istatistiksel değerlendirmesinde ANOVA (P<0.05) kullanıldı. Her iki yapıştırıcı grubu arasında, marjinal adaptasyon açısından, anlamlı bir farklılık kaydedilmezken, okluzal ve proksimal marjinler arasında dış kenar uyumu değerleri açısından belirgin bir farklılık gözlenmiştir. Bu sonuçlardan yola çıkarak Targis inleylerin simantasyonunda, marjinal aralığın artmasına neden olmaksızın, yüksek dolduruculu yapıştırma ajanlarının kullanımı tavsiye edilebilir. Tüm klinik değerlendirme kriterleri göz önüne alındığında, 1 yıllık değerlendirme periyodu sonunda tüm inleyler için klinik olarak kabul edilebilir değerler kaydedilmiştir. Bu 1 yıllık erken dönem sonuçlara dayanarak Targis malzemesinin, sınıf II estetik restorasyonlar açısından ümit verici olduğu söylenebilir. EVALUATION OF THE CLINICAL PERFORMANCE AND THE MARGINAL ADAPTATION OF TARGIS INLAYS The aim of this study was to evaluate the clinical performance and the marginal adaptation of a new generation restorative resin, Targis (Ivoclar), in Class II inlay restorations. In addition the marginal adaptation of the Targis inlays luted with highly filled luting resins was investigated, in vitro. For clinical evaluation, 35 Class II Targis inlays were adhesively luted by using Variolink II high viscosity (Vivadent) in combination with Syntac (Vivadent) adhesive system. All test teeth were vital and all restorations were in occlusion. The restorations were evaluated at baseline, after 6 months and 1 year, according to modified USPHS criteria. Existence of secondary caries, gingival index and plaque index scores were also recorded. Postoperative sensitivity was determined by direct questioning. The adaptation of the Targis inlays to the tooth cavity were evaluated by means of silicone replica technique. In total 20 inlays were investigated for occlusal and proximal marginal fit. The replica specimens were sectioned buccolingually and mesiodistally. 200 measurements were made under a light microscope at X200 magnification. The mean film thickness values for occlusal and proximal locations were recorded as 73.21 µm. and 131.75µm,. respectively. ANOVA (P<0.05) was used to analyse data. Comparison of occlusal and the proximal mean film thickness of the replicas revealed that occlusal margins had significantly better fit than proximal margins. To evaluate marginal adaptation of Targis inlays in clinical conditions by means of epoxy replicas, silicone impressions of 15 inlays were taken both at baseline and after 1 year clinical service. Epoxy resin replicas were made and the replicas were evaluated under a scanning electron microscope at X200 magnification. Marginal analysis of the inlays were recorded. Wilcoxon signed ranks test (P<0.05) was used for statistical analysis of the groups. Deterioration of marginal adaptation was recorded at both enamel-luting cement and Targis-luting cement sites after 1 year. After 1 year clinical service marginal adaptation at enamel-luting cement site (%72.57) was not significantly different from Targis-luting cement site (%77.9). Due to the similarity between the compositions of luting cement and Targis restorative, the deterioration at Targis-luting cement site was observed not to cause a certain debonding between inlay and luting cement after 1 year clinical use. For evaluation of the effects of cement viscosity on the marginal adaptation by an invasive method, 20 MOD Targis inlays were made in extracted upper third molars. Half of the inlays were adhesively cemented with Variolink High-viscosity resin cements while the other half were cemented with Variolink Ultra high-viscosity cement (Vivadent). The restored teeth were sectioned buccolingually and mesiodistally, and marginal adaptation was evaluated at X200 magnification under a light microscope. The marginal integrity and marginal discrepancy measurements were made at both proximal and occlusal margins. The data were statistically analyzed with ANOVA (P<0.05). No significant differences were recorded for mean marginal integrity values of occlusal and proximal measurements for both luting agents. However, significant differences were recorded for mean marginal discrepancy values of occlusal and proximal measurements. The use of highly filled resin luting agent can be recommended for luting inlays without resulting an increase in marginal integrity of the inlay. Regarding all of the clinical evaluation criteria all 35 inlays exhibited clinically acceptable scores after 1 year evaluation period. Relying on these early 1 year results, the new restorative material Targis seems to be promising in class II inlays.