Üniversite öğrencilerinde öz-şefkatin stresle başa çıkma tarzlarını yordama gücü

Abstract

Bu çalışmada üniversite öğrencilerinin öz-şefkat düzeylerinin stresle başa çıkmada kullandıkları yöntemleri yordama düzeyini incelemek amaçlanmıştır. Araştırma verileri Marmara Üniversitesi Eğitim Fakültesi bünyesinde farklı bölümlerde eğitim gören, 2018 yılı yaz okuluna kayıt yapmış 340 öğrenciden sağlanmıştır. Veri toplama araçları olarak ÖzŞefkat Ölçeği (Deniz, Kesici ve Sümer, 2008) ve Stresle Başa Çıkma Tarzları Ölçeği (Şahin ve Durak, 1995) kullanılmıştır. Yapılan basit doğrusal regresyon analizi sonucunda öz-şefkatin stresle başa çıkma tarzları ölçeğindeki tüm alt boyutlar için anlamlı bir yordayıcı olduğu bulgusu elde edilmiştir. Alt boyutlara göre incelendiğinde, öz-şefkat kendine güvenli yaklaşım alt boyutundaki varyansın %29’u (F=140.610, p<001), iyimser yaklaşım alt boyutundaki varyansın %42’sini (F=242.463, p<001), çaresiz yaklaşım alt boyutundaki varyansın negatif yönde %34’ünü (F=171.561, p<001), boyun eğici yaklaşım alt boyutundaki varyansın negatif yönde %3’ünü (F=11.059, p<001) ve sosyal destek arama alt boyutundaki varyansın %2’sini (F=7.332, p<01) açıklamaktadır. Araştırma bulgularının da gösterdiği üzere öz-şefkatin kendisinin de kayda değer bir başa çıkma yöntemi olarak değerlendirilebileceği görülmektedir. Bulgular diğer araştırma sonuçlarıyla birlikte tartışılmıştır.

The aim of this study was to investigate the predictive power of self-compassion on coping mechanisms with stress in university students. The data were obtained from 340 students from different departments of Marmara University Faculty of Education enrolled in summer school in 2018. As data collection instrument, Self-Compassion Scale (Deniz, Kesici and Sümer, 2008), and Ways of Coping Inventory (Şahin and Durak, 1995) were used. As a result of the study, it was found that self-compassion was a significant predictor for all subscales of coping ways. On the basis of the subscales, self-compassion significantly explains 29% of the variance in self-confident approach (F=140.610, p<001), 42% of the variance in optimistic approach (F=242.463, p<001), 34% of the variance in helpless approach negatively (F=171.561, p<001), 3% of the variance in submissive approach (F=11.059, p<001) negatively, and 2% of the variance in seeking social support (F=7.332, p<01). As the research findings show, selfcompassion itself can be considered as a significant coping method. The results were discussed with other research results.