Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması (TCK m. 245)

Abstract

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması fiillerinin müstakil suç olarak ihdası ilk defa 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 245. maddesi ile olmuştur. 765 sayılı TCK döneminde banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılmasına ilişkin fiilleri müeyyide altına alan özel bir ceza normu bulunmamaktaydı. 5237 sayılı TCK’nın 245. maddesine baktığımızda tek bir maddede üç farklı suçun düzenlenmiş olduğunu görmekteyiz. Hükmün ilk fıkrasında gerçek bir banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçu, ikinci fıkrasında sahte banka veya kredi kartı üretmek, satmak, devretmek, satın almak veya kabul etmek suçu, üçüncü fıkrasında ise sahte bir banka veya kredi kartını kullanmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlamak suçu düzenlenmiştir. Bu suçlar gerek korudukları hukuki değerler ve unsurları gerekse de yaptırımları itibariyle birbirinden farklıdır. Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçu aslında hırsızlık, dolandırıcılık, güveni kötüye kullanma ve sahtecilik suçlarının haksızlık içeriklerini içinde barındıran ve bilişim alanında suçlar başlığı altında düzenlenen önemli bir suç tipidir. Hem uygulamadaki içtihat farklılıklarını önlemek hem de bu fiilleri müstakil suç olarak düzenlemek bakımından önemli bir eksikliği giderdiği yadsınamaz. Bununla birlikte hem suçun düzenlenme yeri hem de bahsi geçen suçlarla olan içtima ilişkisi doktrin ve uygulamada önemli tartışmaları beraberinde getirmektedir. Özellikle malvarlığına karşı suçlar ve sahtecilik suçlarıyla olan içtima ilişkisi oldukça önem arz etmektedir. Üstelik bazı özel Kanunlarda da (5464 s. Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu gibi) benzer fiillerin yaptırım altına alındığı bir normatif havuzda bu tartışmalar daha da anlam ve önem kazanmaktadır. Tez çalışmamızda öncelikle, bu suçu suç inceleme yöntemine uygun olarak fiillerin işleniş şekillerine ilişkin somut örnekler de vermek suretiyle ayrıntılarıyla inceleyeceğiz. Bunu yaparken yukarıda işaret ettiğimiz tartışmalı noktalar başta olmak üzere bu suçun benzer suçlarla olan içtima ilişkisini değerlendirecek, doktrin ve uygulamadaki ihtilaflı noktalara ilişkin somut önerilerimizi belirtmeye çalışacağız.Misuse of debit or credit cards was first introduced as a separate offense with Article 245 of the Turkish Penal Code No. 5237, which entered into force on June 1, 2005. Under the TPC No. 765, there was no special criminal norm sanctioning the misuse of debit or credit cards. When we look at Article 245 of the TPC No. 5237, we see that three different crimes are regulated in a single article. The first paragraph of the provision regulates the crime of misuse of a real debit or credit card, the second paragraph regulates the crime of producing, selling, transferring, purchasing or accepting a fake debit or credit card, and the third paragraph regulates the crime of benefiting oneself or someone else by using a fake debit or credit card. These offenses are different from each other in terms of their protected legal values, elements and sanctions. The crime of misuse of debit or credit cards is actually an important type of crime that includes the unjust content of theft, fraud, breach of trust and forgery crimes and is regulated under the heading of crimes in the field of informatics. It is undeniable that it eliminates an important deficiency in terms of both preventing jurisprudential differences in practice and regulating these acts as separate crimes. However, both the place of regulation of the crime and its relationship with the aforementioned crimes bring important discussions in doctrine and practice. In particular, the cumulative relationship with the crimes against property and forgery is very important. Moreover, in a normative pool where similar acts are sanctioned in some special laws (such as 5464 s. Bank Cards and Credit Cards Law), these discussions gain even more meaning and importance. In our thesis, we will first examine this crime in detail by giving concrete examples of the ways in which the acts are committed in accordance with the crime investigation method. In doing so, we will evaluate the cumulative relationship of this crime with similar crimes, especially the controversial points we have pointed out above, and we will try to state our concrete suggestions regarding the controversial points in doctrine and practice.