Ofansif realizm perspektifinden Suriye’deki silahlı devlet dışı aktörlerin Türkiye’nin güvenliğine etkisi : pyd-ypg örneği

Abstract

Uluslararası ve bölgesel sistemdeki kırılmalar ve otorite boşluğu, devlet dışı silahlı aktörlerin devletleri taklit etmelerine ve güçlenmelerine neden olmuştur. Bu noktada, özellikle DEAŞ ve PYD/ YPG gibi şiddet içeren devlet dışı silahlı aktörlerinin yükselişi ve eylemleri uluslararası sistemde “karma güvenlik ikilemine” neden olmuştur. Türkiye, son yıllarda sınırında artan terör tehdidi ve bölgedeki büyük güçlerin şüpheci eylemleri nedeniyle hayatta kalma ve güvenlik politikası izlemeye başlamıştır. Bu çalışmada, ofansif realizmin temel varsayımlarından yararlanılarak, bölgede büyüyen tehditler bağlamında Türkiye'nin Arap Baharından sonraki dış politikası incelenmiştir. Bu çalışma, Türkiye'nin güvenlik politikasında sert güç unsurlarını nasıl daha etkin kullanmaya başladığını tartışacaktır.Bu çalışmanın üç yönlü bir analiz merceğine sahiptir. İlk olarak, klasik, savunma ve ofansif realizmin kökenler ve varsayımları incelenmiştir. İkincisi, geleneksel Türk dış politikası; ilkeleri, uluslararası sistemin politika oluşturma üzerindeki etkisi ve güvenlik yaklaşımındaki değişiklikler tartışılmaktadır. Son olarak, devlet dışı silahlı bir aktör olarak PYD/ YPG'nin özellikle Suriye krizi de göz önünde alınarak Türkiye'nin bölgesel güvenliğinde nasıl ana tehditlerden biri haline geldiği analiz edilmiştir.

The refractions and authority vacuum in the international and regional system have led to non-state armed actors to imitate states and causing them to strengthen. At this point, especially with the rising of violent non-state actors such as DEASH and PYD/ YPG and their actions have caused a mixed security dilemma in the international system. In recent years, Turkey has began to pursue survival and security policies because of increasing terrorist threats on it's border and skeptical actions of great powers in the region. In this study, utilizing the primary assumptions of offensive realism, Turkey's foreign policy after the Arab Spring in context of growing threats in the region is analysed. This study will discuss how Turkey began to use hard power elements more effectively in it's security policy.The analytical lens of this study is threefold.First, the origins and assumptions of classical, defensive and offensive realism are examined. Second, traditional Turkish foreign policy; its principles, the impact of the international system on policy making and changes in the security approach are discussed. Finally, the PYD/ YPG as a non-state armed actor is examined, specifically how it became one of the main threats to Turkey's regional security, also taking into account the Syria crisis.