The Red-Bull Effect: Causes and Consequences of Overconfidence in Foreign Policy Decision Making

Abstract

Dış politika karar alıcıları neden temkinli olmayı gerektiren durumlarda risk almayı tercih ederler? Neden aynı karar alıcılar başarısızlıkla sonuçlanma olasılığı yüksek olan kararlarında ısrarcı davranırlar? Bu çalışma aşırı özgüven faktörünün dış politika karar alma surecine yaptığı etkiyi incelemektedir. Çalışmamda, sosyal psikoloji literatüründeki yaygın yaklaşımlardan faydalanarak geçmişteki başarıların karar alıcılarda beceri ve bilgilerine aşırı güvenme yanılgısı yarattığını ve bu aşırı özgüvenin karar alıcıları riskli durumları değerlendirirken kapasitelerinde yanılgıya düşmelerine neden olduğunu savunmaktayım. Bu varsayımdan hareket ederek, dış politika karar alma süreçlerinde aşırı güvenin neden ve sonuçlarını gösteren bir model geliştirmekteyim. Model de geçmiş başarı karar alıcıları somut verilerle desteklenemeyecek üstün kapasiteye sahip olma yanılgısına ikna etmekte ve aynı karar alıcıların ciddi başarısızlıklarla sonuçlanabilecek risk alma eğilimini artırmaktadır. Olumsuzsuz sonuçların elde edilmesine rağmen, karalarını gözden geçirmek yerine, başarının kaçınılmaz olduğuna duyulan inanç, karar alıcıları kararlarında ısrarcı davranmaya sevk etmektedir. Ne var ki yanılgıda ısrarcı olmanın bir siniri olduğu varsayımından hareketle, karar alıcıların aşırı özgüvenle giriştikleri kararlarında düzeltmeye gitmeleri beklenmektedir

Why do foreign policy decision makers take risk in situations that require prudence? Why do they escalate their commit to a failing course of action? This research examines the impact of overconfidence in foreign policy decision making. Building on extensive literature in social psychology, the premise of my argument is that successful past performance leads decision makers to develop overconfidence in their judgment, capacity and expectations, which bias their risk assessments. Based on this assumption, I develop a model that explains the causes and consequences of overconfidence in foreign policy decision making. In the model, past success persuades decision makers to overweight their skills and knowledge relative to what objective evidence warrants, which generates inordinate risk taking and exposes decision makers to sever failures. However, belief in success survives despite glaring setbacks, which convinces decision makers to escalate their commitment to a failing course of action. Nevertheless, there is a limit to decision makers’ ability to engage in self-deception. Therefore, over the course of repeated failures, it is expected that the decision makers will make adjustments to correct overconfident reactions