Publication: Türk anayasalarında milliyetçilik
Abstract
Stichwörter: Verfassung, Nation, Nationalismus ZUSAMMENFASSUNG NATIONALISMUS IN DEM TURKISCHEN VERFASSUNGEN Nationalismus ist ein fremder Grundsatz im Verfassungsrecht. Mit den Militärputschen wurde Nationalismus im türkischen Verfassungsleben ab 1937 in der Verfassung verankert. Obwohl der Grundsatz Nationalismus in der Verfassung in verschiedenen Orten und mit verschiedenen Adjektiven geändert wurde, gab es keine Änderung von seiner Anwendung als rechtfertigende Grund für die Eingriffe in den Grundrechten. Diese Prinzip steht im engen Bezug zu den Problemen mit Rassismus, Muttersprache und Staatsangehörigkeit und es ist unerlässlich in einer sich verändernde Welt die Funktion dieses Prinzips zu hinterfragen. In dieser Arbeit wurde die Funktion dieses Prinzip hinterfragt, wurde die Versuch genommen die Bedeutung von Nationalismus in geschichtliche und soziale Hinsicht zu verstehen und außerdem anhand der gründende Regierungsmacht und höchsrichterliche Rechtssprechung im juristichen Sicht das Verhältnis dieses Grundsatzes mit den Grundrechten zu bearbeiten. Außerdem wurde die Beziehung dieses Prinzips mit der Religion nur in Bezug auf die Türkei hinterfragt. Im Ergebnis wurden für die herausgearbeiteten Probleme einige Lösungsansätze in der Grenzen von Verfassungsrecht entwickelt. Anayasa, Millet, Milliyetçilik
TÜRK ANAYASALARINDA MİLLİYETÇİLİK Milliyetçilik, anayasa hukukuna yabancı bir ilkedir. Askeri darbelerin etkisiyle birçok kırılma ve kopma gerçekleşen Türkiye anayasalarında ise milliyetçilik, 1937 yılından itibaren süreklilik taşıyacak biçimde kendisine yer bulmuştur. İlkenin anayasadaki yeri ve başında bulunan sıfatlarda değişiklikler olmuşsa da, özellikle hak ve özgürlükleri sınırlama işlevinde bir değişiklik olmamıştır. Irkçılık, anadil ve vatandaşlık sorunlarıyla yakından ilişkisi bulunan bu ilkenin, değişen dünya koşullarına işlevinin sorgulanması kaçınılmazdır. Çalışmamızda bu işlev sorgulanmış, milliyetçiliğin sosyal ve tarihsel anlamı kavranmaya çalışılmış; bununla birlikte hukuksal açıdan hak ve özgürlüklerle ilişkisi, kurucu iktidar ve yüksek yargı görüşlerinden de yararlanılarak ele alınmıştır. Ayrıca, bu ilkenin Türkiye özelinde dinsel yanı sorgulanmıştır. Sonuç itibariyle, tespit edilen bazı sorunların çözümüne yönelik olarak, anayasa hukukunun sınırları içinde öneriler geliştirilmiştir.
TÜRK ANAYASALARINDA MİLLİYETÇİLİK Milliyetçilik, anayasa hukukuna yabancı bir ilkedir. Askeri darbelerin etkisiyle birçok kırılma ve kopma gerçekleşen Türkiye anayasalarında ise milliyetçilik, 1937 yılından itibaren süreklilik taşıyacak biçimde kendisine yer bulmuştur. İlkenin anayasadaki yeri ve başında bulunan sıfatlarda değişiklikler olmuşsa da, özellikle hak ve özgürlükleri sınırlama işlevinde bir değişiklik olmamıştır. Irkçılık, anadil ve vatandaşlık sorunlarıyla yakından ilişkisi bulunan bu ilkenin, değişen dünya koşullarına işlevinin sorgulanması kaçınılmazdır. Çalışmamızda bu işlev sorgulanmış, milliyetçiliğin sosyal ve tarihsel anlamı kavranmaya çalışılmış; bununla birlikte hukuksal açıdan hak ve özgürlüklerle ilişkisi, kurucu iktidar ve yüksek yargı görüşlerinden de yararlanılarak ele alınmıştır. Ayrıca, bu ilkenin Türkiye özelinde dinsel yanı sorgulanmıştır. Sonuç itibariyle, tespit edilen bazı sorunların çözümüne yönelik olarak, anayasa hukukunun sınırları içinde öneriler geliştirilmiştir.