Irak’ın işgalinin ABD dış politika doktrinleri çerçevesinde oryantalist açıdan değerlendirilmesi

Abstract

Bu çalışma, Edward Said’in Oryantalizm eseri ve oryantalizm üzerine olan düşüncelerinden hareketle, Amerika Birleşik Devletleri’nin İkinci Körfez Savaşı döneminde ve Irak’ta devlet inşa sürecindeki bölgeye yönelik dış politikasını incelemektedir. Bunu yaparken ilk başta, Said’in oryantalizm üzerine düşünceleri ayrıntılı bir biçimde incelenmiştir. 11 Eylül ile başlayan süreç, İkinci Körfez Savaşı süresince Başkan ve ekibinin açıklamaları mercek altına alınmıştır. Edward Said’li bölümde atılan temel çerçevesinde, bu süreçteki oryantalist etki araştırılmıştır. 3. Bölümde ise, Irak’ta işgal sonrası “Devlet İnşa” sürecinde aynı oryantalisttik etkinin sürüp sürmediği sorgulanmıştır. ABD’nin savaş sonrası bu dönemde Irak’ta yürüttüğü politikanın oryantalist bir politika olup olmadığı araştırılmıştır. Buradan hareketle iki dönem arasında oryantalist bir değerlendirmeyle fark olup olmadığı araştırılmıştır. Böylece, oryantalizmin sadece bir söylemden mi ibaret olduğu yoksa bir somut adımlarla bir ülkenin inşaasında rol oynayan bir dış politika ensstrümanı mı olduğu anlaşılmaya çalışılımıştır. Söz konusu süreç “Devlet İnşa” süreci olduğu için, dönemin Irak içindeki aktörleri, ABD’nin bu aktörlerle ilişkileri ve bu tabloyu okumaktaki başarı ya da başarısızlığı incelenmiştir. Bu başarı ya da başarısızlığın gerekçeleri arasında oryantalist bakış açısı ve uygulamaların etkisinin olup olmadığı sorgulanmıştır. ABTRACT This study takes Edward Said’s work and thoughts on Orientalism in the perspective of United States of America’s state-building foreign policy in Iraq during the Second Gulf War. Firstly, Said’s view on Orientalism is examined in detail. The president and his team’s disclosures starting from 11 September were taken into consideration. The foundation laid by the section on Edward Said helped understanding the orientalist influence. During the occupancy of Iraq, whether the orientalist affect continued was questioned. Whether the USA’s policies helped continue the orientalist politics was critically analysed. From this point, the research analysed whether there was a difference between before and after the two periods. Therefore, the research tried to underpin whether orientalism is an non-concrete hypothesis or a tool that helps building the country and hence a key foreign politics instrument. Whether the actors from the state-building period in Iraq and the relationship of the USA with these actors was examined. Furthermore, whether orientalism view had an affect in the success or failure was questioned.