60’lardan günümüze minimalizm bağlamında fotoğraf sanatı

Abstract

Bu çalışma topoğrafik fotoğraf sanatının minimal sanat ile paylaştığı ortak metodoloji ve bu kapsamda seri fotoğraf üzerinedir. Biçimci kurama dayanan güzel sanat fotoğrafının, kavramsal sanat olarak fotoğraf kullanımına dönüşümü metnin izleğini oluşturmuştur. Geç modernist dönemde avangardın radikalleştirdiği fotoğraf, özellikle Jeff Wall’un “Marks of Indifference: Aspects of Photography as or in Conceptual Art” (Türkçesi “Kayıtsızlık İşaretleri: Kavramsal Sanatta ya da Kavramsal Sanat Olarak Fotoğrafın Çeşitli Boyutları”) adlı makalesinde yer verdiği “belgeselden belgeye” ve “amatörleşme” bölümleri üzerinden temellendirilmiştir. Genel olarak fotoğrafın sanat dışı kullanımını taklit eden türden bir fotoğraf anlayışı, dolayısıyla fotoğrafın bir gayri şahsileştirme aracı olarak kullanımı incelenmiştir. Bu prensibi devam ettiren başta “Yeni Topoğrafikler” adıyla anılan sanatçılar olmak üzere aynı zamanda serializmden yararlanan diğer sanatçıların ardışık olarak üretilmiş fotoğraflara dayalı çalışmaları ile minimal sanatın üç boyutlu hazır malzemelere dayalı yerleştirmelerinin sistematik yapısı arasında yöntemsel bir paralellik aranmıştır. Çalışmanın amacı fotoğrafı bir envanter olarak seri biçimde kullanan günümüz sanat yapıtlarının ortak kuramsal altyapılarını hazırlamak olmuştur.

This thesis focuses on the common methodology topographic photography shares with minimal art and by extension, it also focuses on serial photography. The transformation of the fine art photography based on the formalist theory into the use of photograph as conceptual art constitutes the framework of the study. The photograph radicalized by the avant-garde in the late modernist era is testified particularly through the “from reportage to photodocumentation” and “amateurization” sections of Jeff Wall's article titled “Marks of Indifference: Aspects of Photography as or in Conceptual Art”. The photographic approach that mimics the non-artistic use of photography and thereby photography as a tool for depersonalization has been essentially examined. A methodological parallelism has been sought between the systematic structures of minimal art installations based on three dimensional ready materials and the works by the artist group “New Topograhics” who carried out this principle in addition to other artists who also make use of serial photography. The purpose of the thesis is to prepare the common theoretical backgrounds of contemporary artworks that use photographs in serial form as an inventory.