Türkiye'de İlahiyat Fakültelerinde Yapılan Şiîlikle İlgili Doktora Tezleri

Abstract

Ali Yahya Muammer’in ifadesiyle İslam dünyasında yaygın olan ötekileştirici üslubunönüne geçebilmek için öncelikle Müslümanların birbirleri hakkında sağlıklı bilgilenmeleri(el-Ma’rife) gerekmektedir. Bu durum, aralarında muarefeye (el-muarefe) zemin hazırlayacaktır. Bundan bir adım ötesi Müslümanların birbirlerini takdir edebilmeleridir. Doğal olarak burada, yine Müslümanların, ötekileştirici üslubuna malzeme sağlayan tarihî bagajlarınıda gözden geçirmeleri ve birbirlerini tanımaya yönelik çalışmalar yapmaları yerinde olacaktır. Bu makalede, Türkiye Cumhuriyeti’nde özellikle 1949 yılından itibaren açılmaya başlayan İlahiyat fakültelerinde Şiîlik ve Şiî grupların (Zeydîlik, İsmailîlik, İmâmiyye, Nusayrîlik,Dürzîlik) teşekkül süreçleri ve itikadi-siyasi görüşlerine ilişkin doktora düzeyinde yapılançalışmalar incelenmektedir. Ayrıca konuyla ilgili doçentlik takdim kitaplarına, söz konusumezheplerin tefsir, hadis ve fıkıh anlayışları gibi hususları konu edinen doktora çalışmalarına da imkân nispetinde işaret edilmektedir. Dolayısıyla okuyucuya, Türkiye Cumhuriyetidöneminde Şiî mezhepleriyle ilgili doktora düzeyinde yapılan çalışmalar hakkında fikirvermesi hedeflenmektedir.

As stated by Ali Yahya Muammar, in order to be able to avoid the otherizing style that is prevalent in the Islamic world, Muslims need to be well-informed about each other. This will set the ground for al-muarafa (know one another) among them and thus Muslims can appreciate each other. Naturally, it would be appropriate for Muslims to look back at their historical baggage, which supplies materials for their alternative style, and to work on identifying each other. In this article, the Republic of Turkey, especially in the opening since 1949 began seminary in Shiism and Shiite groups (Zaidiyyah, Ismaelite, Imami, Nusayriya, Druze) studies at the PhD level for the formation processes and the theological-political views are investigated.