Stafilokok izolatlarında glikopeptid direnci ve bu direncin diğer antibiyotiklere çapraz dirençteki rolü

Abstract

AMAÇ: Klinik örneklerden izole edilmiş ve rutin laboratuvarda glikopeptid antibiyotiklere dirençli tespit edilmiş S. aureus ve KNS kökenlerinin glikopeptidlere duyarlılıkları ve bu duyarlılığın tespitinde kullanılan yöntemlerin referans yönteme olan uyumu araştırılmıştır.GEREÇ VE YÖNTEM: 2015-2016 yılları arasında klinik örneklerden izole edilmiş 1875’i S.aureus 738’i KNS olmak üzere toplam 2613 stafilokok kökeninden rutin laboratuvarçalışmasında otomatize sistemle glikopeptid antibiyotiklerden birine veya her ikisine birdendirençli tespit edilen 22’si S. aureus, 65’i KNS olmak üzere toplam 87 kökenin glikopeptidduyarlılıkları otomatize sistem ile tekrarlanmış ayrıca gradient test ve sıvı mikrodilüsyon (SMD)yöntemleriyle de çalışılmıştır.BULGULAR: Otomatize sistemle rutin çalışmada elde edilen dirençli kökenler tek araştırıcıtarafından üretici firmanın önerileri doğrultusunda tekrarlandığında teikoplanine dirençli 5 (%23)S. aureus kökeni dışında tüm kökenler vankomisin ve teikoplanine duyarlı olarak tespitedilmiştir.Gradient test S. aureus kökenlerinden 5'ini (%23) teikoplanine dirençli bulmuştur. Kökenlerreferans yöntem olan sıvı mikrodilüsyon yöntemiyle çalışıldığında vankomisin ve teikoplanindirenci saptanmamıştır.SONUÇLAR:Sıvı mikrodilüsyon yöntemi ile çalışmada kökenlerin hiç birinde glikopeptid antibiyotikleredirenç saptanmamıştır.Otomatize sistemler üretici firmanın önerileri doğrultusunda kullanıldığında vankomisin içinreferans yöntemle %100 uyum, teikoplanin için ise %77 uyum göstermiştir. Benzer sonuçlargradient test ile de elde edilmiştir. Halbuki rutinde otomatize sistemle vankomisin için referansyöntem ile %95.5 - %97 arasında uyum saptanmış; rutinde teikoplanin dirençli saptanankökenlerin hiç birinde referans yöntemle direnç saptanmamıştır.Rutin otomatize sistem ile elde edilen glikopeptid direnç sonuçları kullanıcı tarafından dikkatleirdelenmeli ve üretici firmanın önerileri doğrultusunda test tekrarına gidilmeli, tekrarlanan testtedirenç saptandığında bu direnç referans yöntemle doğrulanmalıdır.AIM: The aim of this study investigation of glycopeptide resistance in staphylococci by variousmethods and comparison of this methods with the reference method.MATERIALS AND METHODS: Resistant to glycopeptides with an automated system 22 S.aureus and 65 KNS strains were included in the study. Glycopeptide sensitivities of these strainswere studied again with automated system and additionally gradient test and microdilutionmethods were applied.RESULTS: No glycopeptid resistance was detected with automated system in any of the strainsexcept 5 (%23) S.aureus strains resistance to teicoplanin. 5 (%23) S. aureus strains were foundto be resistant to teicoplanin by gradient test.When these results were reworked with the reference method, no glycopeptid resistance wasdetected.CONCLUSIONS:No glycopeptide resistance detected with microdilution method.The automated system results were 95.5% - 97% compatible with the reference method forvancomycin. And 77% compatible with the reference method for teicoplanin.In the routine laboratory all of the strains (n:87) that were found to be resistant to teicoplanin (19S.aureus, 65 CNS), but all of these strains were found to be sensitive by reference method.Therefore; if the glycopeptide resistant staphylococci are detected with autometed system, theresults should be reviewed and the test should be repeated in the direction of the manufacturer'srecommendation. If a resistance is detected in the repeat test, this resistance must be verified byreference method.