Kranioservikal bölgede C1-2 anterioruna yerleşen lezyonlara uzaklateral yaklaşım ve tek taraflı stabilizasyon kriterlerinin belirlenmesi

Abstract

Amaç:Bu çalışmada C1-C2 anterior yerleşimli lezyonlar için yeni bir teknik olan posterolateral paramass yaklaşım tanımlanmış ve sonrasında C1-C2 stabilizasyonunun gerekip gerekmediği incelenmiştir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada beş kadavra kullanıldı. Ayrıca iki adet kuru C1 omuru kullanılmıştır.Çalışmada, tüm kadavra gruplarına uygulanan işlemler öncesi ve sonrası bilgisayarlı tomografi (BT) taramaları ve manyetik rezonans görüntüleme (MRI) çekimleri yapılmıştır. Kadavra Grupları 5 ayrı gruptan oluşmaktaydı. Grup 1: Kontrol. Grup 2: C1 posterior arkusu alınan , C1 lateral mass inferiomediali alınan dura lateralden açılıp spinal kord anterioru ve lateraline ulaşılan grup. Grup 3: Grup 2 deki işleme ek olarak odontoid alınan grup. Grup 4: Grup 3 teki işlemlere ek olarak tek taraflı C1 lateral mass ve C2 pedikül vidası yerleştirilen grup. Grup 5: Grup 3 teki işlemlere ek olarak iki taraflı C1 lateral mass ve C2 pedikül vidası yerleştirilen grup. Bulgular:C1 lateral massın ortalama genişliği 13,4± 2,4 mm, C1 lateral massın orta kısmının yüksekliği 14,4 ± 0,89 idi. Grup 2'de sağ C1 lateral massın genişliği 12,5±2,4 mm idi. Lateral mass drillendikten sonra genişliği azaldı. İşlem sonrası sağ lateral massın kalınlığı 10,2 mm olarak ölçüldü. Grup 3'te sağ C1 lateral massın genişliği 16±2,18 mm idi. İşlem sonrasında ise 14,2±1,49 mm olarak ölçüldü. Grup 4'te sağ C1 lateral massın genişliği 14± 2,18 mm idi. İşlem sonrası genişliği 11±1,49 mm idi. Grup 5'te sağ C1 lateral massın genişliği 15± 2,18 mm idi. İşlem sonrası genişlik 13± 1,49 mm idi. Sonuç: Posteriolateral paramass yaklaşım lateral massın yaklaşık %30’u drillenerek C1-C2 anterior bölgedeki lezyonların çıkarılması için cerrahi koridor sağlanmaktadır. Bu yaklaşım ile odontoid rezeksiyonuda yapılabilmektedir. Bu yaklaşım yeni bir cerrahi teknik olarak nitelendirilmiştir.

Objective : In the present study, a new posterolateral paramass approach was described for lesions located anterior to C1–C2, and whether C1–C2 stabilization was required after the surgical procedure was examined. Materials and Methods: A total of five male cadavers and two dry C1 vertebrae were used in this study. The study involved obtaining pre- and postoperative computed tomography (CT) scans and magnetic resonance imaging (MRI) of all cadaver groups before and after the procedures. Group 1: Control group. Group 2: The C1 posterior arch was removed, the inferomedial part of the C1 lateral mass was removed, and the dura was opened laterally to access the anterior and lateral aspects of the spinal cord. Group 3: In addition to the procedures performed in Group 2, the odontoid was removed. Group 4: In addition to the procedures performed in Group 3, unilateral C1 lateral mass and C2 pedicle screw was placed. Group 5: In addition to the Group 3, bilateral C1 lateral mass and C2 pedicle screw was placed. Results: The average width of the C1 lateral mass was 13,4± 2,4 mm, height of the midportion of C1 lateral mass 14,4 ± 0,89 The width of the right C1 lateral mass was 12,5± 2,4 mm in group 2. The amount of reduction was measured, and the right lateral mass thickness was 10,2 mm after the procedure. The width of the right C1 lateral mass was 16± 2,18 mm in group 3. It was 14,2 ± 1,49 mm after the procedure. The width of the right C1 lateral mass was 14± 2,18 mm in group 4. It was 11± 1,49 mm after the procedure. The width of the right C1 lateral mass was 15± 2,18 mm in group 5. It was 13± 1,49 mm after the procedure. Conclusion: It is possible to access the anterior C1–C2 via a posterolateral paramass approach by drilling 30%–50 of the lateral mass and this is providing an open pathway for easy intervention in C1–C2 intradural lesions. It is also possible to perform odontoid resection using this approach. This approach has been described as a new surgical technique.