“Leviathan” animation

Abstract

TEZ ÖZETİ : Şeytan insanları inceleme altına almıştır. Bu amaçla Dünya’ya bakar ve bir krallığı gözler. Bu zengin ülkenin çok yaşlı kralı kendi varlığını sürdürebilmek uğruna olmayan bir ejderha korkusu yaratmış, tacını korumuştur. Bunu da savaşçılarını farklı bir canavarın inine yollayıp katlettirerek sağlamıştır. Fakat son seçtiği savaşçı Dante bu canavarı yok etmeyi başarır. Ne var ki bu sırada ejderha ülkeye saldırmış, canlı bırakmamıştır. Dante, kralın ejderhanın ta kendisi olduğunu anlamasıyla zulüme dayalı bu yönetime son verir. Tacın artık sahibi yoktur. Dante de bu çekiciliğe karşı koyamaz ve tacı alarak düzeni devam ettireceğini doğrular. Dünya’dan gözlerini ayıran Şeytan’ın kılını kıpırdatmasına gerek yoktur, insanoğlu kendi yalanlarına inanmıştır. Bir ülkenin cumhurbaşkanı kansere, yoksulluğa veya uyuşturucuya karşı savaş ilan ettiğinde herkes 'savaş'ın metafor olarak kullanıldığını bilir. Modern dünyanın terörizme karşı ilan ettiği savaşın bir metafor olduğu söylenebilir mi? Gerçek savaşlar metafor değildir. Ve gerçek savaşların başlangıcı ve sonu vardır. Bir yandan böylesi sahte savaş ilanlarının sebeplerinin geçerliliği tartışıladursun; belki de en vahimi savaşta geçerli bir sebep olabileceği ihtimalinin imkanlar dahilinde olduğunun düşünülebilmesidir. Her türlü kültürel, medyatik ve politik yolla sürdürülen görünmez savaşların her geçen gün arttığı ve herkesin herkese karşı sonsuz bir mücadeleye kendini kaptırdığı günümüzde sanatçıların veya sanata katkıda bulunmaya çalışanların sorumluluğu her zamankinden daha fazla. Sömürgeciliğin hızla form değiştirdiği, temelde hepimizin eşit olduğunun unutulmaya başlandığı şu günlerde insanlığın en büyük handikabı hastalıklı güven arayışı. Kitleler körü körüne önlerine sunulanı öğütürlerken diğer yandan teker teker bireyler, iktidarda olmaya da açlık duyarlar. Belki de bir diğerine beslediği zulmü meşrulaştırabilmek için insanoğlu, kendi kendisine masallar anlatıp bunlara inanmaktadır. THESISMankind is under investigation of Satan who overlooks the Earth and invigilates a kingdom. The aged king of this invigilated kingdom that owns a significant wealth has been consternating a non-existent fear of dragons all over his land of sovereignty through sending his warriors to the cave of another monster and getting them slayed by this monster for his desire to maintain his subsistence and to withhold his crown. Dante, the latest warrior chosen by the King for the duty succeeds in wiping out this monster. However meanwhile the monster manages as well to attack the whole country and leaves no living creature behind him. Dante terminates this oppressive regimen in conjunction with the minute when he gets to understand that the dragon is the King himself. Now that the crown is left unclaimed, Dante can not keep himself from its brilliant attraction and verifies that he will be the one to proceed with the order of kingdom. Satan, with his eyes away from the Earth does not even need to stir an eyelid; mankind has already believed in their own lies. When the president of a republic declares war against cancer, poverty or drugs, everybody recognizes that the word of “war” simply functions as a metaphor. Could anyone claim that the war declared by the modern world against terrorism is a metaphor likewise? Real wars are not metaphors. They have a beginning and an ending. While the validity of such spurious war declarations is being subject to discussion, the most serious of all is probably the idea which says there may possibly be reasonable causes for war. In contemporary world where the wars proceeded through culture, media and politics increase tremendously and where everybody is blinded in an endless struggle against each other, the responsibilities of artists or of the people who wishes to support them seem to be greater than usual. The biggest handicap of mankind is a morbid quest for security in a world where imperialism is rapidly transforming, thence basic equality of people are being forgotten.