Körfez işbirliği konseyi devletlerinin dış ve güvenlik politikalarının bölgesel gelişmeler çerçevesinde incelenmesi : BAE, Katar ve Kuveyt örneği

Abstract

Körfez İşbirliği Konseyi devletleri uluslararası düzeyde ABD ile koruma ilişkisine sahiptirler, ancak bölgesel düzeyde farklılaşan dış politika stratejileri uygulamaktadırlar. Bu farklılık kısmen bölgesel düzeydeki kapasite dağılımındaki değişimden kaynaklanmaktadır. Ancak neoklasik realistlere göre, göreli güç kapasitesine ek olarak, devletlerin dış stratejileri lider algıları, rejim istikrarı vb. gibi ara değişkenler vasıtasıyla şekillenmektedir. Bu çerçevede Schweller'e göre, elit uyumu, elit fikir birliği, toplumsal uyum ve rejim istikrarı birleşenlerinden oluşan devlet tutarlılığının derecesi dış tehditlere karşı devletlerin dış politika stratejilerini belirlemektedir. Bu çalışmada da KİK devletlerinin farklı tutarlılık birleşenlerine ve düzeylerine sahip olmasının farklı tehdit algılamasına yol açtığı ve bölgesel düzeyde farklı dış politika stratejileri izlemlerine neden olduğu iddia edilmiştir. Bu çerçevede BAE, Katar ve Kuveyt’in 1991- 2021 döneminde uyguladığı dış ve güvenlik politikaları incelenmiş; sistemsel faktörler, devlet tutarlılığı ve devletlerin bölgesel düzeydeki dış politika çıktıları arasında ilişki bir model çerçevesinde ele alınmıştır.

The Gulf Cooperation Council states have a protection relationship with the United States at the international level, but they implement different foreign policy strategies at the regional level. This difference is partly due to the change in capacity distribution at the regional level. However, according to neoclassical realists, in addition to the relative power capacity, the external strategies of states are shaped by intermediate variables such as perceptions of leaders, regime stability, etc. In this framework, according to Schweller, the degree of state coherence, which consists of elite cohesion, elite consensus, social cohesion, and regime stability, determines the foreign policy strategies of states against external threats. In this study, it has been argued that GCC states' having different coherence components and levels causes different threat perceptions and different foreign policy strategies at the regional level. In this context, the foreign and security policies of the UAE, Qatar, and Kuwait during 1991-2021 were examined; the relationship between systemic factors, state coherence, and foreign policy outputs of states at the regional level was discussed within the framework of a model.