Publication: Ortadoğu sinemasında kötülük : Zeki Demirkubuz sinemasında kötülüğün sıradanlığı
Abstract
Göstermek sorumluluktur. Bu sorumluluğu göze alabilen kişi, gösterme cüretine sahip yönetmen, insani olarak gerçeğin ardına düşmeyi şiar edinmiştir. Yönetmen, doktorların Hipokrat yemini gibi, milletvekillerinin ant içmesi gibi, bir toplumsal sözleşmenin tarafı gibi yemine tabi değildir. Bir sanatçı olarak her ne kadar özgün eser verme gayretinde de olsa toplumsal ahlaktan, değer yargılarından, kimi zaman koyulmuş yasalardan bağımsız hareket edemez. İş bu ahlak ya da değer yargıları gibi kötülüğün de köşeleri yoktur. Gerçekçilik bağlamında kötünün ve kötülüğün ele alınması çoğu zaman önüne geçme, düzeltme, iyiye yönelik yön verme amacı taşır. Sıradan bir izlencede kötülerin iyi yönlerinin olabileceği ve iyilerin de kötülük yapabileceği gerçeğinin göz ardı edilmesi neredeyse toplumun tüm fertlerini kendi içinde zanlı durumuna düşürür. Sinemada melodramik yapıdan kurtulma yollarından biri, iyilik ve kötülük konusundaki felsefî yaklaşımı değiştirmek yahut en azından iyiye yormaktır. Hayatta mutlak iyi ve mutlak kötü diye bir şey yoksa sanatta da mutlak iyi ve mutlak kötü olmamalıdır. Söz konusu görüş, Hannah Arendt (2009)‟in “Kötülüğün Sıradanlığı” argümanında karşılık bulmaktadır.Bu çalışmada bir yandan iyilik ve kötülüğün evrensel yansımaları, birbirinden farklı yaşamlarda dahi aynîleşmesi Lübnan, Filistin, Mısır ve İran sinemalarından örneklerle ele alınacak; dünyayı siyah – beyaz karşıtlığı içinde betimleyen Zeki Demirkubuz ve filmlerinde, insan için sıradanlaşan kötülük, iyi ve kötü tanımları ile ahlaki değerler yeniden sorgulanacaktır.Türkiye’de bağımsız sinemanın en yetkin yönetmenlerinden biri olan Zeki Demirkubuz’un film kahramanları hatalı, suçlu, kötü yahut olası bir kötülüğe teşne göründüğü gibi, aynı zamanda suçsuz, iyi, kendi içinde ahlaklı ve tutarlı karakterler olarak yansımaktadır.Bu çalışmanın amacı önemli bir parçasını oluşturduğumuz Ortadoğu’da ve yaşadığımız toplumda filmler temel alınarak kötülüğün sıradanlığını ahlak felsefesi ekseninde sorgulamak, toplumsal, kültürel, ekonomik, psikolojik ve teolojik kökenlerini saptamaktır.
It's a responsibility to show. The person who can afford this responsibility, the director who has the audacity to show it, has humanely taken the chance to fall behind the truth. The director is not subject to oaths like the side of a social contract, like the hippocratic oath of doctors, as mPs swear. As an artist, he cannot act independently of social morality, values judgments, and sometimes enfornified laws, even in his efforts to give original works. There are no corners of evil, such as this moral or values judgment. In the context of realism, addressing evil and evil is often intended to prevent, correct, and guide good. Ignoring the fact that the good things can happen and that the good can do evil in an ordinary follow-up, it almost makes all members of society suspects in themselves. One way to get rid of the melodramaic structure in cinema is to change the philosophical approach to goodness and evil, or at least to get better. There is no such thing as absolute good and absolute evil in life, and art should not be absolute good and absolute evil. The view corresponds to Hannah Arendt (2009)'s argument for The Mediocrity of Evil.In this study, the universal repercussions of goodness and evil, and the sameness of different lives will be discussed with examples from Lebanese, Palestinian, Egyptian and Iranian cinemas; Zeki Demirkubuz, who depicts the world in black and white contrast, and his films will re-question the evil, good and bad definitions and moral values that become commonplace for man. As one of the most competent directors of independent cinema in Turkey, Zeki Demirkubuz's film heroes appear to be wrong, guilty, evil or possible, but also as innocent, good, moral and consistent characters in themselves. Reflected. The purpose of this study is to question the mediocrity of evil on the axis of moral philosophy based on films based on films in the Middle East and in the society in which we live, and to question the social, cultural, economic, psychological and theological origins of this study. to determine.
It's a responsibility to show. The person who can afford this responsibility, the director who has the audacity to show it, has humanely taken the chance to fall behind the truth. The director is not subject to oaths like the side of a social contract, like the hippocratic oath of doctors, as mPs swear. As an artist, he cannot act independently of social morality, values judgments, and sometimes enfornified laws, even in his efforts to give original works. There are no corners of evil, such as this moral or values judgment. In the context of realism, addressing evil and evil is often intended to prevent, correct, and guide good. Ignoring the fact that the good things can happen and that the good can do evil in an ordinary follow-up, it almost makes all members of society suspects in themselves. One way to get rid of the melodramaic structure in cinema is to change the philosophical approach to goodness and evil, or at least to get better. There is no such thing as absolute good and absolute evil in life, and art should not be absolute good and absolute evil. The view corresponds to Hannah Arendt (2009)'s argument for The Mediocrity of Evil.In this study, the universal repercussions of goodness and evil, and the sameness of different lives will be discussed with examples from Lebanese, Palestinian, Egyptian and Iranian cinemas; Zeki Demirkubuz, who depicts the world in black and white contrast, and his films will re-question the evil, good and bad definitions and moral values that become commonplace for man. As one of the most competent directors of independent cinema in Turkey, Zeki Demirkubuz's film heroes appear to be wrong, guilty, evil or possible, but also as innocent, good, moral and consistent characters in themselves. Reflected. The purpose of this study is to question the mediocrity of evil on the axis of moral philosophy based on films based on films in the Middle East and in the society in which we live, and to question the social, cultural, economic, psychological and theological origins of this study. to determine.