DİN DİLİNİN AHLÂKÎ YORUMU

Abstract

Mantıkçı pozitivizmin savunduğu doğrulamacı ve yanlışlamacı yaklaşımlar, din dilinin anlamsızlığı konusunda ısrarcı bir tu- tum sergilemektedir. Wittgensteinın ikinci dönem fikirlerinden hareketle birçok işlevselci teori ortaya atılmıştır. Wittgens- teinın kullanım-anlam teorisi, birçok teist düşünür için dini kurtarmak adına umut verici olmuştur. Braithwaite, din dilinin ahlâki yorumuyla ön plana çıkmıştır. Braithwaite, dinî ifadeleri yalnız ahlâkî niyetleri gerçekleştirmek için motivasyon sağla- yan öğeler olarak yorumlamaktadır. Fonksiyonalist filozofların din dili yorumları indirgemeci olmakla eleştirilmiştir. Aynı zamanda bu tavır bazı teist filozoflarca dinin ilâhi vasıflarını görmezlikten gelen bir yaklaşım olarak değerlendirilmiştir.

Verification and falsifiable approaches advocated by the logical positivism, exhibit an attitude of insisting on the meaningless of religious language. Functionalist theory of motion has been put forward many ideas of Wittgenstein's second term. The meaning of the language, claiming that disclosure with the language of the area belongs to the theory of Wittgenstein's use-meaning, many theists have been promising to save the religious thinker. Interpretation of the language of religion, Braithwaite has been prioritized. Braithwaite, providing motivation to perform the religious expressions as elements interprets the moral intentions. But, functionalist philosopher s interpretations of religious language have been criticized being reductionist. At the same time this attitude has evaluated by the theist philosophers as an approach which ignores the divine qualities.