Aile ortamı dışında yetişen çocuklarda ahlaki gelişim: (Gaziantep örneklemi)

Abstract

Bu araştırma aile ortamı dışında yetişen çocukların ahlaki gelişimlerinde, eğitim sosyal destek ve inancın etkisini ve önemini konu edinmektedir. Çalışma yardımseverlik, affetme, iyimserlik tutumlarının sosyodemografik değişkenler ve inanç ile ilişkisini ele almaktadır. Araştırmada anket ve mülakat yöntemi kullanılmıştır. Araştırma örneklemi Gaziantep 7- 12 yaş grubu çocuk esirgeme kurumunda 25 öğrenci ve çocuk evlerinde kalan 20 öğrenci olmak üzere toplam 45 kişiden oluşmaktadır. Örneklem grubuna ahlaki olgunluk ölçeği ve anket uygulanmış, veriler SPSS paket programıyla analiz edilmiştir. Elde edilen bulgulara göre SHÇEK’ da kalan çocukların en çok öfke kontrolü ve affetme tutumlarında zorlandıkları görülmüştür. Anne babası hayatta olmayan çocukların ahlaki olgunluk seviyelerinin daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Bununla birlikte en düşük en düşük ahlaki gelişim seviyesi ise boşanmış ebeveyn çocuklarında bulunmuştur. Dini yönelimle ahlaki olgunluk arasındaki ilişki incelendiğinde; dua eden çocukların ahlaki olgunluk seviyelerinin daha yüksek olduğu ve öfkelerini daha iyi kontrol ettikleri tespit edilmiştir. Ahlaki olgunluk, yardımseverlik, affetme, iyimserlik, dini yönelim

The aim of this research is the importance of education, social suppurt and faith to childrens’ moral development who grows up outside the family. This research also handles on, helpfulness, forgiveness, optimism, altitudes and beliefs in relation to their sociodemographic variables. Questionnaire and interview method was used in this study. Study samples were choosen from total of 45 7-12 years old student staying at children care homes and Gaziantep Child Care Institution. 20 of this students were staying children care homes and 25 of stays Gaziantep Children Care İnstitution. Moral maturity scale, and a questionnaire applied to the sample group, the data were analyzed by SPSS program. According to findings children stay in Children Care Institution, were had difficulties in anger management and forgiveness. The parents of children who were not alive has been found to be higher levels of moral maturity. However, the lowest level of moral development were the children of divorced parents. When the relationship were examined between religious orientation and moral maturity, children who prays showed higher moral maturity, and determined that they showed better anger management.